عکس گيلانشاه بال سفيد با نام علمی Limosa limosa

عکس چنگر با نام علمی Fulica atra

اسامی پرندگان گیلان در سایت اداره کل حفاظت محیط زیست استان گیلان

۱۸ مرداد ماه سال جاری دهمین سال مرگ  پرویز شاپور بنیانگذار "کاریکلماتور" در ایران بود.  او بخش بزرگی از زندگی 75 سالۀ خود را به نوشتن در حال و هوای طنز و کشیدن طرح و کاریکاتور گذراند.

فکاهی نویسی را از صفحات "دارالمجانین" و "سبدیات" در مجله توفیق آغاز کرد. در حین همکاری با مجلۀ خوشه بود که احمد شاملو، شاعر بلند آوازه و سر دبیر خوشه، واژۀ کاریکلماتور را برای نوع آثار او ابداع کرد که ترکیبی است از کاریکاتور و کلمه. این سبک که به نظر برخی منتقدین به یک ژانر ادبی تبدیل شد، جملات کوتاه طنز آمیزی است،گاه با معنایی فشرده، که با کاریکاتور همراهی می شود.

پرویز شاپور با طنزی پر معنا در بارۀ کوتاه نویسی اش می گوید " هر وقت چیزی می دیدم که جلب نظرم را می کرد ، می آمدم در باره اش با پدر و مادرم صحبت می کردم، حرفم را نمی فهمیدند. حتی چند بار سر این موضوع کتک خوردم. حرفم را می خوردم و جویده جویده صحبت می کردم. خلاصه از همان اول عامل کوتاه نویسی و کوتاه گویی با من بود".

 بخشی از زندگی پرویز شاپور با فروغ فرخزاد ، شاعر بزرگ معاصر، گره خورده است. این دو هنرمند زندگی عاشقانۀ خود را از سال 1329 آغاز کردند. گوشه هایی از این عشق در شعر های فروغ و نیز در نامه هایش به پرویز شاپور نمایان است.

 از همین رو خوانندگان آثار فروغ در شناخت و اعجاب این عشق تا حدی سهیم شده اند. اما رشتۀ این زندگی مشترک با ناکامی گسسته شد و پرویز شاپور از سال 1343 تا هنگام مرگش، در 15 مرداد 1378 بدون ازدواج دوباره با پسرش کامیار و برادرش زندگی کرد.

 از آثار او می توان از پنج جلد "کاریکلماتور" یاد کرد و همچنین از "موش وگربه" اثر عبید زاکانی با طرح هایی از پرویز شاپور، "فانتزی سنجاق قفلی" و "تفریحنامه" که کار مشترک بیژن اسدی پور و پرویز شاپور است.

 چند نمونه از جملات کوتاه او از این قرارند:

با افكارم, خودم را باد مي زنم.
به عقيده ي گيوتين, سرِ آدم, زيادي است.

مطلب مرتبط:

کاریکلماتور هایی از پرویز شاپور

آلبوم Kind of Blue که در روز ۱۷ اوت ۱۹۵۹ به انتشار رسید و اکنون پنجاه سال از عمرش می‌گذرد، آلبومی است که باید آن را در کلکسیون هر شنونده‌ی موسیقی جاز دید. این آلبوم شاید از معدود آلبوم‌های موسیقی جاز باشد که طرفداران ژانرهای مختلف از پاپ گرفته تا راک و حتی کلاسیک هم با آن به راحتی رابطه برقرار می‌کنند.

سفر به مقصدی ناآشنا

در وز دوم ماه مارس سال ۱۹۵۹، هنگامی که مایلز دیویس، یکی از چهره‌های برجسته‌ی موسیقی جاز پنج نوازنده‌ی دیگر را برای هم‌نوازی و ضبط آلبوم به استودیوی معروف کلمبیا در نیویورک فراخوانده بود، حتی خواب آن را هم نمی‌دید که حاصل این همنوازی به یکی از پرنفوذ‌ترین آثار موسیقی و پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی جاز بدل شود.

مایلز دیویس در نخستین جلسه‌ی هم‌نوازی هیچ تصور مشخصی از شکل قطعات نداشت و به جای برگه‌های نت، تنها طرح‌هایی اولیه از گام‌های موسیقی که مد نظر داشت را به نوازندگان داد تا دست کم چارچوبی را که قرار بود در آن بداهه‌نوازی شود، ترسیم کند.

دیویس که آن زمان ۳۳ سال داشت و در صحنه‌ی موسیقی جاز اسم و رسمی به هم زده بود، پس از پایان همکاری‌اش با چارلی پارکر در پی شیوه‌ی بیان و زبانی تازه بود و در تلاش رهاندن خود از سبک "بی‌باپ" که سبک محبوب و حاکم آن دوران محسوب می‌شد.

او که خود ترومپت می‌زد، به همراه پنج نوازنده‌ی دیگر، جولین آدرلی (ساکسیفون آلتو)، جان کولترین (ساکسیفون)، پل چمبرز (باس)، جیمی کوب (درامز) و بیل اوانس (پیانو) راهی را پیش گرفت که صاحب‌نظران و منتقدان موسیقی آن را شروع انقلاب تازه‌ای در آن سال‌ها می‌دانند.

آرامش و تأمل به جای شتاب

دیویس و همراهانش در هم‌نوازی و بداهه‌نوازی‌هایی که در آلبوم Kind of Blue تجربه کرده و ارائه می‌دهند، به جای آکوردهای فشرده و پرشتاب مرسوم آن دوران، شنونده را به سفری آرام می‌برند که در آن طیف گسترده‌ی گام‌های موسیقی نقش بازی می‌کنند.

به ویژه دیوس و اوانس قصد داشتند با الهام از آثار آهنگسازان موسیقی کلاسیک چون بارتوک و راول امکانات و مرزهای موسیقی مودال را تجربه کنند که بر پایه‌ی گام‌هایی غیر از گام‌های معمول مینور و ماژور حرکت می‌کند و به ویژه در موسیقی شرقی می‌توان آن را مشاهده کرد.

مایلز دیویس که از همان اواسط دهه‌ی پنجاه میلادی جایی برای خود در صحنه‌ی موسیقی جاز باز کرده بود، برخلاف بسیاری از موزیسین‌های آن دوران که بیش از همه از راه نوازندگی و اجرا در کلوب‌های جاز زندگی خود را می‌گذراندند، به این موقعیت دست یافته بود که از طریق ضبط و اجراهای استودیویی امرار معاش کند.

شرکت تهیه‌ی موسیقی کلمبیا که در خیابان سی‌ام نیویورک یک کلیسای قدیمی ارتودوکس را به یک استودیو بدل کرده بود، آن را در دو جلسه در اختیار مایلز دیویس قرار داد. پیش از نخستین جلسه‌ی هم‌نوازی Kind of Blue دیویس، طبق تعرفه‌های آن زمان برای اجرایی سه ساعته، به هر یک از نوازنده‌ها ۴۸ و نیم دلار دستمزد پرداخت کرد. تنها در قطعه‌ی So What که نخستین قطعه‌ی آلبوم است، وینتون کلی Wynton Kelly نوازندگی پیانو را برعهده داشت و در باقی اجرا جای خود را به بیل اوانس داد.  

در اولین جلسه‌ی هم‌نوازی در روز دوم مارس کار ضبط تنها سه قطعه به پایان رسید، اجرا و ضبط سه قطعه‌ی دیگر در جلسه‌ای دیگر که در روز ۲۲ آوریل همان سال برگزار شد، صورت گرفت و نسخه‌ی نهایی آلبوم سرانجام در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۵۹ انتشار یافت.

آلبوم Kind of Blue تا کنون بیش از شش میلیون بار به فروش رفته و از این رو می‌توان آن را پرفروش‌ترین آلبوم تاریخ موسیقی جاز دانست. این آلبوم در رده‌بندی ۱۰۰ آلبوم برتر موسیقی که از سوی نشریه‌ی معتبر "رولینگ استون" منتشر شده، مکان دوازدهم  را به خود اختصاص داده که این خود نیز نشان‌دهنده‌ی اهمیت و محبوبیت آن است.

دلیل آن که افراد خسیس و ولخرج به یکدیگر جذب می‌شوند این است که کسانی که به عنوان مثال خسیس هستند، ممکن است از وجود چنین خصوصیتی در خودشان ناراضی باشند و بنابراین بیشتر به سمت افرادی جذب می‌شوند که ولخرج هستند.                         احتمال آن که افراد خسیس به افرادی ولخرج تبدیل شوند و یا بر عکس، کم است

بر پایه ی پژوهش جدیدی که محققان انجام داده‌اند، افراد خسیس علاقه دارند با افراد ولخرج ازدواج کنند.

پژوهش های افراد بزرگسال نشان می‌دهد کسانی که دیدگاه‌های متفاوتی در مورد خرج کردن دارند، به یکدیگر علاقه‌مند خواهند شد.

بنا بر نتایج این مطالعه، افرادی که عموماً کمتر از آن چه می‌خواهند خرج می‌کنند و کسانی که معمولاً بیش از آن چه دوست دارند خرج می‌کنند، تمایل دارند با یکدیگر ازدواج کنند.

یک پروفسور اقتصاد و روانشناسی در مطالعه‌ای جداگانه که نتایج آن سال گذشته منتشر شد، به این نتیجه رسید که میزان «رنجش افراد از پرداخت پول» این نکته را تعیین می‌کند که آن‌ها «خسیس» و یا «ولخرج» هستند.

دلیل آن که افراد خسیس و ولخرج به یکدیگر جذب می‌شوند این است که، کسانی که به عنوان مثال خسیس هستند، ممکن است از وجود چنین خصوصیتی در خودشان ناراضی باشند و بنابراین بیشتر به سمت افرادی جذب می‌شوند که ولخرج هستند.

این پروفسور در ادامه می‌افزاید: «ما دلایل خسیس و یا ولخرج شدن افراد را مورد بررسی قرار دادیم. هنوز دلیلی برای این موضوع پیدا نکرده‌ایم؛ شاید ژنتیکی باشد».

بر طبق نتایج همین مطالعات، احتمال آن که افراد خسیس به افرادی ولخرج تبدیل شوند و یا بر عکس، کم است.

تئوری

پروفسور یارمو هولوپانین در این خصوص توضیح داده است که تفاوتهای رنگهای برگ درختان در پاییز از 35 میلیون سال قبل آغاز شده است. در آن زمان مناطق وسیعی از زمین پوشیده از جنگهای همیشه سبز یا درختان حاره ای بودند. در هزاره های یخبندان و دوره های خشک بسیاری از درختان دستخوش تکامل شده و به درختان برگ ریز تبدیل شدند.

در ادامه، درختان فرایند تولید رنگدانه های سرخ را برای مبارزه با حشرات توسعه دادند. در آمریکای شمالی و آسیای شرقی، سلسله جبالی که در جهت شمال به جنوب امتداد می یافتند این امکان را فراهم می کردند که گیاهان و حیوانات از عرضهای جغرافیایی پایین تر به عرضهای جغرافیایی بالاتر مهاجرت کنند و به این ترتیب توانستند از مناطق پوشیده از یخ عصرهای یخبندان خارج شوند. همراه با این گیاهان حشرات دشمن نیز مهاجرت خود را آغاز کردند. به این ترتیب جنگ برای بقا بدون وقفه ادامه یافت.

این درحالی است که در قاره اروپا، کوهها به خصوص سلسله جبال آلپ در جهت شرق به غرب امتداد یافته اند و همین مسئله مانعی بر سر راه مهاجرت بود. به طوری که بسیاری از گونه های درختان در دوره های مختلف سرد عصر یخبندان امکان ادامه بقا را از دست دادند و به این ترتیب حشراتی که به این گیاهان وابسته بودند نیز مردند. اما گیاهانی که موفق شدند از این نبرد پیروز بیرون بیایند مزیتهایی پیدا کردند. این مبارزه با انقراض بسیاری از حشرات پایان یافت و بنابراین دیگر نیازی به تولید رنگدانه های سرخ نبود. 

استثناء

به گفته دانشمندان، یکی از شواهد حمایت از این تئوری در بوته های کوچک و درخچه هایی است که در اسکاندیناوی رشد می کنند. برگهای این بوته ها در پاییز به رنگ سرخ در می آیند. در حقیقت در تفاوت با درختان، این گیاهان کوچک در عصر یخبندان زیر لایه ای از برف که از آنها در برابر دماهای سردتر محافظت می کرد به حیات خود ادامه می دادند. به علاوه، این پوشش سفید از آنها در برابر حشرات دشمن نیز محافظت می کرد و به این ترتیب در پایان عصر یخبندان، مبارزه این گیاهان با حشرات ادامه یافت. نتیجه این مبارزه در لباس پاییزی سرخ رنگ این بوته ها جلوه می یابد.

زنان در نیمه قرن بیستم هنوز امکانات حضوری شاخص بر روی صحنه سیاست را نداشتند اما یونیس کندی شرایور، دختری برخاسته از یک خانواده سیاسی سرشناس که بعدها خود را بیش از هرچیز دیگر فقط « یک مادر» خوانده بود اهمیتی به این مسائل نمی داد. او به عنوان کوچک ترین خواهرپرزیدنت جان اف کندی و با استفاده از یک ساختار خانوادگی مستحکم به عنوان پشتوانه، تبدیل به یکی از خستگی ناپذیرترین مدافعان حقوق معلولین ذهنی شد.

در اوایل دهه۶۰ میلادی، یونیس کندی شرایور توانست مسئله عقب افتادگی و معلولیت ذهنی را در ایالات متحده آمریکا، تبدیل به یک مسئله مهم ملی کند. برادردیگر او رابرت کندی که در آن زمان سمت دادستان کابینه کندی را برعهده داشت درجایی درباره پشتکار یونیس در این رابطه گفته بود:«برادرام جان یک بار به من گفت بیا هرچه یونیس می خواهد را به او بدهیم تا او به ما فرصتی بدهد تا به امور مملکت رسیدگی کنیم!»

حمایت های شرایورازافرادی با معلولیت های ذهنی هنگامی مستحکم تر شد که او به فکرادغام این معلولیت ها با فعالیت های ورزشی افتاد.

عملی که حمایت ازمعلولین ذهنی را برای همیشه پایدارو جاودانه ساخت. یونیس کندی شرایوردر سال ۱۹۶۸با ابتکار ایجاد مسابقات المپیک ویژه، ورزش های پاراالمپیک را پایه گذاری کرد.

در نخستین بازی های این المپیک ویژه، ریچارد جی دیلی، شهردارشهرشیکاگو به شرایورگفت:«یونیس، جهان پس از این برای همیشه عوض خواهد شد.»

یونیس کندی شرایور که خواهرسناتورادوارد کندی و مادربانوی اول کالیفرنیا، ماریا شرایوربود روی سه شنبه در بیمارستانی در کیپ کاد در ایالت ماساچوست درسن ۸۸ سالگی درگذشت.

درپائیز سال گذشته، ماریا شرایور دریک سخنرانی در کنوانسیون لانگ بیچ در کالیفرنیا به خبرنگاران گفت که مادرش دچار چند سکته مغزی کوچک شده است. در نوامبرگذشته ، دو هفته پیش از آن که یونیس دربیمارستان بستری شود مراسمی برای قدردانی از او در کتابخانه پرزیدنت جان اف کندی در شهر بوستون در ایالت ماساچوست برگزار شد. هم زمان فرزندان یونیس امکاناتی بوجود آوردند تا او بتواند برای شرکت در آخرین بازی های پاراالمپیک به شانگهای سفرکند.

فرماندارآرنولد شوارتزنگردرباره مادرزن خود به خبرنگاران گفت:« یونیس نورچشم خانواده ما بود. او نه تنها برای ما فردی ارزشمند بود بلکه تمام مردم این کشورو جهان به او به چشم یک فرد موثر و نیکوکاربرای انجام خدمات اجتماعی و علمی نگاه می کردند. این خدمات او در طول زندگی توانست زندگی میلیون ها نفر از مردمان دچارمعلولیت ذهنی را درسراسر جهان برای همیشه عوض کند.»

پرزیدنت باراک اوباما، یونیس کندی شرایور را« یک قهرمان ملی برای ایجاد تغییراتی اساسی درزمینه ناتوانی های فکری خواند و زنی خارق العاده که هم برای مملکت خود و هم در سطح جهان یک معلم نمونه به شمار می رفت و به ما یاد داد که ناتوانی های جسمی یا ذهنی هرگز نخواهند توانست سدی شده و درمقابل عظمت روح انسانی ایستادگی کنند.»

فعالیت های یونیس کندی شرایوردر حمایت از معلولین ذهنی که تا آن زمان در ایالات متحده درطول چندنسل موجب شرمساری و خجالت خانواده هابودند و اغلب آن ها را در پستوهای خانه ها پنهان می کردند به عنوان یکی از مهم ترین هم بخشی های خانواده بزرگ کندی شناخته شده است و موجب شد تا جنبش های دیگری برای احقاق حقوق این دسته از مردم در سراسر جهان آغاز شود.

نشریه «یو اس نیوز و ورلد ریپورت» در سال ۱۹۹۳ در مقاله ای نوشته است:« روزی که میراٍٍث به جای مانده از کندی ها بررسی شود خواهیم دید که علیرغم خدمات جان اف کندی، پایه گذارسازمان «ارتش صلح» و «همبستگی برای پیشروی»، رابرت کندی و خدماتی که او به پیشبرد حقوق برابرشهروندان کرده است و خدمات ادوارد کندی درراه ایجاد بهداشت عمومی در آمریکا، نتایج فعالیت های یونیس کندی شرایور تاثیراتی بس عمیق تر وفراموش نشدنی تری بر جامعه بشری داشته است.

ادواردشورتر، نویسنده کتاب«خانواده کندی و داستان معلولیت ذهنی» می نویسد: «هیچ خانواده ای به اندازه کندی ها برای ایجاد تغییرات در نوع برخورد با معلولین روانی تاثیرگذارنبوده است. آن ها توانستند افکارمنفی در رابطه با این افراد را برای همیشه از ذهن بشریت پاکسازی کنند.»

بنیانگذاری بازی های ورزشی ویژه و پاراالمپیک، بسیارگسترده تر از این حقیقت بود که یونیس کندی خواهر کوچکتری داشت که از بیماری روانی و معلولیت ذهنی رنج می برد. یونیس با این ابتکار موجب شد تا مقادیر زیادی کمک مالی دولتی به سوی این پروژه سرازیرشود. این کمک های مالی درنتیجه توانستند برای پژوهش ها و تحقیقات مختلف در زمینه بیماری های روانی و معلولیت های ذهنی به کار گرفته شوند و نتایج چشمگیری در راه مقابله با آن به همراه داشته باشند.

پرزیدنت جان اف کندی با ایجاد امکاناتی برای یونس او را قادرساخت تا سازمان « انستیتوی ملی سلامت کودک و توسعه بشری» را پایه گذاری کند. یونیس کندی شرایورهم چنین توانست کمیته سلامت روان را تاسیس کند که کار آن پژوهش برای یافتن درمان برای انواع بیماری های روانی بود. اهمیت این کمیته برای پرزیدنت کندی تا حدی بود که او یکی از کنفرانس های مربوط به بحران سلاح های اتمی کوبا در آن زمان را ترک کرد تا در جلسه گزارش های رسیده از پژوهش های این کمیته شرکت کند.

تا اواسط دهه ۶۰ میلادی بودجه ای شامل بیش از۴۰۰ میلیون دلار برای مقابله با امراض روحی و بهبود شرایط بیمارستان های روانی در ایالات متحده آمریکا درنظر گرفته شد. برنامه هایی شامل بودجه هایی دوبرابر این رقم نیز درعرض سال در هر ایالت برای پیشبرد این طرح ها پیاده شد که شامل ایجاد سازمان های خصوصی و دولتی می شد. این مسئله موجب شد تا مشکل معلولیت ذهنی در صدر مسائل دیگر قرار گرفته و معلولین ذهنی از گوشه انزوا بیرون آمده و بی اعتنایی توده مردم نسبت به آنان دچار تغییر و تحولاتی اساسی شود.

برای به نتیجه رساندن این تلاش ها، یونیس کندی شرایور یک قدم عمده دیگربرداشت. او به مدت یک سال کوشید تا خانواده خود را متقاعد سازد تا با افشای راز بزرگ این خانواده که حضور یک معلول ذهنی در میان آن ها – خواهری به نام روزمری- بود به پیشبرد فعالیت های او درزمینه آگاهی مردم از چند و چون این بیماری کمک کنند.

این مسئله که پرزیدنت مملکت خواهری دارد که از بیماری معلولیت ذهنی رنج می برد در سال ۱۹۶۲ توسط یونیس از طریق یک سرمقاله در صفحه اول روزنامه« پست شبانه» آشکار شد و او خطاب به جهانیان نوشت: «امیدهای تازه برای مقابله با کودکان عقب افتاده و معلولین فکری». حامیان دیگر حقوق معلولین ذهنی این سرمقاله مهم را یک نقطه عطف در کمک به معلولیت فکری و مقابله با نادانی های توده مردم در این زمینه خوانده اند.

یونیس کندی، پنجمین فرزند از خانواده ۹ فرزندی رز فیتزجرالد و جوزف کندی به شمار می رفت. او تحصیلات خود را در دانشگاه استانفورد کالیفرنیا دررشته جامعه شناسی به پایان رساند. در سال ۱۹۵۳ درکلیسای بزرگ سن پاتریک نیویورک به عقد و ازدواج افسر نیروی دریایی و وکیل فارغ التحصیل دانشگاه ییل – رابرت سارجنت شرایور – در آمد. او سال ها به همراه همسرش در صدراداری «سازمان صلح» پرزیدنت کندی خدمت کرد.

یونیس کندی شرایور، مادر چهارپسر و یک دختر بود و بارها گفته بود که «مادربودن مهم ترین و ارضا کننده ترین وظیفه یک زن است که درحقیقت حکم تغذیه برای بشریت را نیزدارد.»

استنفان هاوکینگ فیزیکدان و استاد دانشگاه کمبریج بالاترین جایزه مدنی ایالات متحده یعنی مدال آزادی ریاست جمهوری را از باراک اوباما دریافت کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، باراک اوباما در مراسمی که مدال آزادی را به گردن هاوکینگ آویخت به شوخی بیان کرد حتی به صورت آزمایشی هیچ تلاشی برای شرح تحقیقات این دانشمند بزرگ و کیهان شناس انگلیسی نخواهد کرد. پروفسور هاوکینگ که به دلیل اختلالات نرونی از فلج کامل بدن رنج می برد در کنار افرادی از قبیل بیلی ژان کینگ تنیسور سابق، دزموند توتو برنده نوبل صلح در سال 84، سیدنی پواتیه هنرپیشه و مری رابینسون رئیس جمهور سابق ایرلند و نماینده حقوق بشر سازمان ملل مدال آزادی را از باراک اوباما دریافت کرد. اوباما طی سخنرانی در این مراسم هاوکینگ و دیگر افراد دریافت کننده مدال را مردان و زنان شگفت انگیز و عاملان تغییرات خواند که به انسانها یادآوری کرده اند دستیابی به بهترینها فرای توانایی های بشر نبوده و امید و عدالت را می توان در گوشه های فراموش شده ای از جهان به دست آورد. همچنین اوباما درباره شخص هاوکینگ که پس از انتشار کتاب "تاریخچه ای کوتاه از زمان" به شهرت جهانی رسید گفت: "این مرد از روی ویلچر خود ما را به دورترین و شگفت انگیزترین نقاط کائنات هدایت کرده و با تشویق تصورات انسان، نیروی روح بشر را نمایان ساخته است." بر اساس گزارش تلگراف، اهدای مدال آزادی رئیس جمهوری در سال 1945 توسط هری ترومن رئیس جمهور وقت آن زمان به منظور شناسایی و تقدیر تلاشهای مدنی در طول جنگ جهانی دوم پایه گذاری شد و در سال 1963 توسط جان کندی احیا شد.

نوروز بل ( آتش نوروزی )  نام جشنی است که در نخستین روز از "نوروز ما" برگزار شده و این روز آغاز سال دیلمی بوده و به مناسبت بزرگداشت آن شعله نوروزی افروخته می شود.

امسال، چهارمین جشنواره آئین تحویل سال نو گیلانی "نوروز بل" که جشن آغاز سال دیلمی ( گیلان قدیم ) است، جمعه شانزدهم مرداد ماه جاری در منطقه کوهستانی دیلمان برگزار شد.

گزارش تصویری: داوود خانی

مکان: شالیزارهای بالامحله شهر شلمان؛ شهرستان لنگرود؛ استان گیلان

عکس های بالایی و پایینی، تقریباً از یک مکان  ( شالیزارهای بالامحله شلمان )و در دو زمان متفاوت را نشان می دهد.

عکس بالایی در مقایسه با عکس پایینی، تنها چند ده متر شمالی تر از عکس پایینی و در بعدازظهر چهارشنبه 13 خرداد ماه 1388 خورشیدی ( مرحله بعد از نشا و وجین و موسم دوباره ) و عکس پایینی  در بعدازظهر چهارشنبه 14 مرداد ماه 1388 خورشیدی ( در آستانه ی برداشت ساقه های زمردین برنج ) گرفته شده است.

اکنون،ساقه های برنج، بسان زمرد می درخشد و بوی برنج تمام فضای جلگه ای گیلان را پر كرده و برداشت برنج، چند روزیه در شالیزارهای شرق گیلان و در منطقه جلگه ای شلمان آغاز شده است.

 مطلب مرتبط:

گزارش تصویری از شهر شلمان

این زیارتگاه در كوه ناركی مهریز قرار دارد. بنا به اعتقاد برخی از زرتشتیان محل غیبت زربانو، شاهزاده یزدی می باشد. وی عروس پادشاه پارس بود كه پس از ورود لشكریان اسلام به فارس، رهسپار یزد می شود و سرانجام در كوه ناركی غیب می شود؛ از این روی در این محل كه چشمه ای جاری است بنایی ساخته می شود و به عنوان زیارتگاه زرتشتیان مورد استفاده قرار می گیرد.

پیر ناركی در 58 كیلومتری جنوب شرقی شهر یزد بر دامنه‌ی كوه غربی بلندی به نام تجنك نزدیك دره زنجیر و یا در نزدیكی تفت از دره گیگون قرار دارد. برپایه‌ی روایت‌ها، دختر یزدگرد  به نام  نازبانو  در این مكان مقدس ناپدید شده است. ناز بانو بر بیابانگردی روشن بین نمایان شده و او را فرمان به بنیاد پیر ناركی می‌دهد.
ساختمان زیارتگاه شامل اتاقی است كه پذیرای دل‌های گرم زیارت‌كنندگان زرتشتی است. در بیرون از این اتاق ، مكانی برای شستشوی دست و صورت در نظر گرفته شده است. خارج از دری كه این دو محل را در بر می‌گیرد، ساختمان‌هایی به نام خیله از دهش خیراندیشان ساخته شده است. این خیله‌ها برای ماندنِ چند روزه‌ی زیارت كنندگان پیش‌بینی شده‌اند.
زرتشتیان از گوشه و كنار جهان ، همه ساله از روز مهر تا ورهرام از ماه امرداد ، برابر با 12 تا 16 امرداد ماه ، با گرد هم آمدن در این مكان ، به نیایش اهورامزدا و برگزاری آیین دینی و مراسم سنتی همراه با شادی ، می‌پردازند.

زمان: جمعه: ۲ مرداد ماه ۱۳۸۸ خورشیدی

عکاس: داوود خانی خلیفه محله