تله سکوتر با نرم افزار ترجمه سال 2011 به بازار می آید

بیشتر عینک ها برای این ساخته می شوند که بینایی را بهتر کنند یا مانع از این بشوند که چشم از تابش مستقیم نور آفتاب آسیب ببیند اما شرکت ژاپنی ان ایی سی (NEC)، اعلام کرده است عینکی ساخته که ممکن است مهارت های زبانی مردم را بهتر کند.

این شرکت، که در حوزه ساخت و ارائه خدمات ارتباطی، رایانه و تجهیزات الکترونیکی فعالیت دارد، می گوید این عینک به کاربران آن کمک خواهد کرد سد زبان های خارجی را بشکنند و با افراد از ملیت های مختلف ارتباط کلامی برقرار کنند.

گرچه که این وسیله جدید ظاهری شبیه عینک دارد اما از لنز خبری نیست. تصویر کلمات تقریبا به طور همزمان ترجمه شده و توسط یک پروژکتور کوچک به قرنیه چشم منعکس می شود. بنا به گفته ان ایی سی دو نفر که با دو زبان مختلف حرف می زنند، می توانند با استفاده از این "عینک هوشمند" به راحتی با یکدیگر گفتگو کنند.

ان ایی سی می گوید هنگام طراحی این وسیله، که "تله اسکوتر" (Tele Scouter)، نام دارد، فروشندگان کالا یا کارمندانی را مد نظر داشته است که وظیفه جوابگویی به سوالات مشتریان را دارند.

این شرکت می گوید تله اسکوتر در واقع یک وسیله تجاری است و با تاباندن اطلاعات مشتری به قرنیه چشم به فروشندگان کالا کمک می کند که همزمان با صحبت با مشتری، از مراودات قبلی او مطلع باشند.

اما ان ایی سی می گوید از این وسیله همچنین ممکن است برای کارهایی جذاب تر مانند ترجمه همزمان استفاده کرد. در چنین حالتی میکروفونی که در قاب "عینک" جاسازی شده است صدای دو نفری را که در حال گفتگو هستند ضبط می کند، آن را به نرم افزار ترجمه و سیستم برگردان صدا به متن منتقل می کند و بعد ترجمه را به "قاب عینک" پس می فرستد.

در حالی که کاربر، ترجمه آن چه به او گفته شده است را می شنود، متن گفته ها را نیز مانند زیر نویس فیلم روی قرنیه چشمش دریافت می کند.

تاکایوکی اومینو، سخنگوی ان ایی سی به خبرگزاری فرانسه گفت که از این سیستم ممکن است برای گفتگوهای محرمانه که حضور مترجم به لحاظ امنیتی صلاح نیست، نیز کاربرد دارد.

او گفت تله اسکوتر در ماه نوامبر 2010 در ژاپن به بازار خواهد آمد اما در ابتدا شامل مشخصه ترجمه نخواهد بود؛ مدلی که ترجمه نیز می کند یک سال بعدتر به بازار خواهد آمد.

وقتی "عینک هوشمند" به بازار بیاید هر 30 جفت آن حدود پنجاه هزار پوند خواهد بود.

این رقم شامل قیمت نرم افزار و ادوات ترجمه نخواهد بود.

متن انگلیسی در سایت تلگراف

دانشمندان بر این باورند که دلیل به وجود آمدن بوسه، انتقال و گسترش نوعی میکروب میان افراد بوده است. این میکروب سبب می‌شده است که نوعی ایمنی در بدن زن در برابر یک بیماری خاص به وجود آید.

آن‌ها در طول تحقیقات خود به این نتیجه رسیدند که بوسه باعث می‌شود نوعی ویروس با نام Cytomegalovirus که برای بارداری زنان بسیار خطرناک است ؛ از مرد به زن انتقال داده شود. انتقال این ویروس سبب می‌شود که در طول زمان نوعی ایمنی در بدن زن در برابر این بیماری ایجاد شود.

ویروس مورد نظر اغلب در بزاق دهان (مرد) یافت می‌شود و به طور معمول خطری در بر ندارد؛ اما در صورتی که شخصی در هنگام بارداری به آن دچار شود می‌تواند خطرناک باشد و سبب مرگ نوزادان در شکم مادر یا بروز نقص عضو در این نوزادان شود.

دکتر «کالین هندری» از دانشگاه لیدز در مجله Medical Hypotheses می‌گوید: «ایجاد مصونیت در بدن زنان زمانی به صورت کاملاً موثر انجام می‌شود که ارتباط دهان به دهان و تبادل بزاق میان افراد صورت پذیرد؛ به خصوص جایی که جریان بزاق از طرف مرد به سمت زن – که معمولاً کوتاه‌تر است – باشد».

وی همچنین می‌افزاید بوس کردن یک شخص یکسان در مدت زمان حدوداً 6 ماه می‌تواند بهترین مصونیت را ایجاد کند.

دانشمندان همچنین می‌گویند با پیشرفت روابط میان افراد، ایمنی در بدن زن ایجاد می‌شود و بدین ترتیب احتمال ابتلای او به بیماری کاهش می‌یابد.

منبع: سایت هندونه

در امارات متحده عربی نخستین روباتی که به زبان عربی سخن می گوید ساخته شده است، سازندگان این روبات نام ابن سینا، دانشمند ایرانی را بر آن نهاده اند.

این روبات در دانشگاه امارات متحده عربی در شهر العین، واقع در شیخ نشین ابوظبی، به دست تیمی به سرپرستی نیکولائوس ماوریدیس، استادیار یونانی این دانشگاه ساخته شده و سازندگانش امیدوارند ظرف شش ماه آینده آن را آماده عرضه در بازار کنند.

حدود سی دانشجوی دانشگاه امارات که بیشترشان اماراتی و ده نفرشان از کشورهای پاکستان، استرالیا، آمریکا و ایران هستند در ساخت روبات سهم داشته اند.

برای ساخت روبات پنجاه هزار درهم (حدود چهارده هزار دلار آمریکا) هزینه شده و سازندگانش می گویند در صورت تولید انبوه هر نمونه بیش از پنج هزار درهم هزینه برنخواهد داشت.

روبات ابن سینا به گونه ای طراحی شده که بتواند به عنوان راهنمای مشتریان در مراکز خرید به کار گرفته شود؛ این روبات می تواند به پرسش های مشتریان به عربی فصیح پاسخ بگوید، به اینترنت وصل شود و اطلاعاتی را که مشتریان لازم دارند در اختیار آنان قرار دهد، این روبات یک روز کامل توانسته در یکی از مراکز خرید شهر العین این خدمات را به صورت آزمایشی عرضه کند.

روبات به شکلی ساخته و آراسته شده که به گفته سازندگانش، تا آنجا که ممکن است شبیه ابن سینا، دانشمند هزار سال پیش به نظر برسد، برای چهره اش هم شرکت آمریکایی هانسون روباتیکس در شیکاگو نرم افزارهایی طراحی کرده و موتورهایی ساخته که بتواند حالات چهره انسان را هنگام سخن گفتن به خود بگیرد، نرم افزار مخصوص سخن گفتن به عربی را هم شرکت فرانسوی آکاپلا طراحی کرده و حاصل تحقیقات نه ساله این شرکت روی ساخت نرم افزار سخنگو به زبان عربی است.

در دانشگاه امارات، بیش از یک سال روی این روبات کار شده تا بتواند ببیند، چهره ها و اشیا را تشخیص دهد، گفتگو کند، گفتار را به نوشتار تبدیل کند و کلمات و جملات را بفهمد و پاسخ گوید، سازندگانش می گویند این روبات در حد یک کودک سه ساله توانایی ارتباط برقرار کردن با انسانها را دارد.

این روبات صفحه ای هم در فیس بوک دارد که از طریق آن با کاربران این شبکه مرتبط شده است.

روبات ابن سینا هفته گذشته در نمایشگاه بین المللی محصولات نرم افزاری (جی تکس) در دوبی به نمایش گذاشته شد و نیکولائوس ماوریدیس، سرپرست تیم سازنده روبات به خبرنگاران گفته که شرکتهای مختلفی برای خرید روبات و به کارگیری آن در مراکز خرید علاقه نشان داده اند.

آقای ماوریدیس در مورد نامگذاری این روبات گفته: "نام ابن سینا را به این دلیل انتخاب کردیم که می خواستیم ارزشهای او را برای دانشجویانمان احیا کنیم و فرهنگها و سنتهای مختلف را، از گذشته و حال یکجا جمع کنیم".

با این که به نظر می رسد این نامگذاری با نگاهی مثبت به شخصیت ابن سینا صورت گرفته، اما با توجه به حساسیت هایی که به این شخصیت نامدار علمی و تاریخی وجود دارد انتظار می رود سلیقه سازندگان روبات ابن سینا در نامگذاری، اعتراضاتی به همراه بیاورد.

ابن سینا برای مردم گستره ای جغرافیایی که تمامی خاورمیانه و آسیای میانه را در بر می گیرد، شخصیتی بزرگ و میراث تمدنی تاریخی است که به باور مورخان، از لحاظ علمی و فرهنگی بسیار پویا و پیشرو بوده است.

برای مردم ایران و دیگر فارسی زبانان، ابن سینا یکی از بزرگ ترین مفاخر فرهنگی است، این شخصیت علمی از دوران دبستان به عنوان بزرگترین دانشمند تاریخ ایران و نابغه ای سترگ به ایرانیان شناخته می شود که آثارش تا صدها سال در دانشگاههای ایران و جهان تدریس می شده است.

ابن سینا در فرهنگ ملت های پارسی زبان حضور چشمگیری دارد و کمتر پارسی زبانی هست که او را نشناسد، شخصیت تاریخی او حتی با مبالغه های فراوان مورد توجه قرار دارد.

با در نظر گرفتن ویژگی های فرهنگی پارسی زبانان، بعید به نظر می رسد که دیدن روباتی با نام و شمایل ابن سینا در حال کار در مرکز خرید برای این مردم خوشایند باشد.

از سوی دیگر، ملیت ابن سینا نیز همچون بسیاری از دیگر شخصیتهای علمی، فرهنگی و تاریخی سرزمین های این خطه، مورد ادعای ملتهای مختلف وجود دارد.

بیشتر آثار ابن سینا به رسم روزگار وی که زبان عربی زبان انتقال علم و دانش بوده، به عربی نوشته شده و باعث شده که بسیاری از محققان غربی او را عرب بدانند، حتی در برخی فرهنگنامه های معتبر غربی از ابن سینا به عنوان دانشمندی عرب یاد شده است.

بسیاری از اعراب هم ابن سینا را عرب می دانند و حتی در گزارشهایی که در مورد روبات ابن سینا در رسانه های عربی زبان و انگلیسی زبان منطقه منتشر شده، از ابن سینا به عنوان دانشمندی عرب یاد شده، رسانه های غربی نیز با احتیاط، او را دانشمندی مسلمان بدون قید ملت وی ذکر کرده اند.

از سوی دیگر، بسیاری از ملتهای ترک زبان نیز به صرف اینکه زادگاه او، بخارا، هم اکنون در کشور ترک زبان ازبکستان قرار دارد، ابن سینا را از ترکان آسیای میانه می دانند، در منابع ترکیه، جمهوری آذربایجان و ملتهای ترک آسیای میانه از ابن سینا به عنوان دانشمندی ترک تبار یاد شده و دولت ازبکستان نیز رسماً نام ابن سینا را به عنوان یکی از مفاخر فرهنگی ازبک ثبت کرده است.

این در حالی است که هیچ گزارش و سند تاریخی که حاکی از ترک تبار یا عرب تبار بودن ابن سینا باشد تاکنون منتشر نشده و زادگاه او، بخارا نیز هنوز زیستگاه اکثریتی تاجیک است که به پارسی تاجیکی سخن می گویند، ابن سینا در خانواد ه ای از شیعیان اسماعیلیه به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در سرزمینهایی گذراند که در خاک ایران کنونی قرار دارند. او وزیر خاندان دیلمی (آل بویه) بود که از شیعیان زیدی بودند و بر بخش بزرگی از مناطق مرکزی و غربی ایران و همچنین عراق کنونی حکم می راندند.

در این میان، با توجه به حساسیت هایی که در ایران نسبت به مطرح شدن میراث و مفاخر ملی این کشور به نام دیگر ملتها وجود دارد، دور از انتظار نیست که انتشار گزارشهای مربوط به روبات ابن سینا هم به این حساسیتها دامن بزند و موجی از اعتراضات را برانگیزد.

پژوهش گران می گویند کسانی که بیماری های جدی قلبی و عروقی ندارند، نباید برای جلوگیری از حمله قلبی و سکته مغزی آسپرین مصرف کنند.

از مطالعه ای که در این باره صورت گرفته، چنین نتیجه گیری می شود که مصرف آسپرین می تواند موجب خونریزی جدی داخلی شود و همچنین مانع مرگ های ناشی از بیماری های قلبی و عروقی نیز نمی شود.

پژوهشگرانی که در این بررسی شرکت داشته اند توصیه می کنند که پزشکان باید وضع تمام بیمارانی را که در حال حاضر برای جلوگیری از ناراحتی های قلبی آسپرین مصرف می کنند، بررسی کنند.

کالج سلطنتی پزشکان خانواده، در بریتانیا این توصیه را تایید کرده است.

استفاده از آسپرین با دوز پایین در کسانی که دارای بیماری های قلبی و عروقی هستند و دچار سکته قلبی یا مغزی شده اند برای جلوگیری از تشدید این بیماری ها توصیه می شود.

ولی در بریتانیا هزاران نفر معتقدند که مصرف آسپرین برای جلوگیری از دچار شدن به این بیماری ها موثر است.

در فاصله سال های 2005 و 2008 استفاده از آسپرین به منظور جلوگیری از بیماری های قلبی در چند گروه از بیمارانی که سابقه بیماری های قلبی نداشتند توصیه شده بود.

اشخاص 50 سال به بالایی که دچار دیابت نوع 2 بودند و نیز کسانی که فشار خونشان بالا بود، از افرادی بودند که استفاده از آسپرین به آنان توصیه می شد.

ولی نتیجه مطالعاتی که بر روی 95 هزار بیمار صورت گرفته و اکنون در نشریه پزشکی لانست، چاپ شده از این توصیه به دلیل عارضه جدی خونریزی معده برای این گروه از مصرف کنندگان آسپرین، حمایت نمی کند.

به خصوص که تاثیر مصرف آن در جلوگیری از مرگ بیماران چندان قابل توجه نیست.

پرفسور استیو فیلد، رئیس کالج سلطنتی پزشکان خانواده در بریتانیا این یافته ها را تایید کرده و درخواست کرده دستورالعمل موجود در باره مصرف آسپرین اصلاح شود.

بنیاد قلب بریتانیا می گوید: "ما به مردم توصیه می کنیم که قبل از مشورت با پزشک خود، آسپرین را به طور روزانه مصرف نکنند. بهترین راه برای کاهش خطر بیماری قلبی سیگار نکشیدن، مصرف غذاهایی که چربی اشباع شده اش کم است، خوردن میوه و سبزیجات و نیز فعالیت های منظم بدنی است.

پژوهشگران آمریکایی با بررسی وضعیت سلامت هزار داوطلب دریافتند که بدن از سن 45 سالگی به تدریج روبه زوال می رود و پیش از همه قلب پیر می شود.

تمام انسان ها زمانی که سی سالگی را پشت سر می گذارند به تدریج احساس افزایش سن و در چهل سالگی احساس پیری می کنند. اکنون محققان دانشگاه هاستون در تحقیقات خود نشان دادند که پیری فیزیکی تنها از 45 سالگی آغاز می شود و به خصوص پس از این سن سیستم قلبی عروقی رو به زوال می رود. این محققان بین سالهای 1974 تا 2006 حالت سلامت و شکل فیزیکی هزار داوطلب بین 20 تا 96 سال را تحت کنترل قرار دادند. برای شرکت کنندگان در این تحقیق معاینه کامل وضعیت سلامت به خصوص سلامت سیستم قلبی عروقی، کنترل عادات غذایی و تمرینات ورزشی تجویز شد. براساس گزارش مدرن مدیسین، اطلاعات جمع آوری شده به همراه مدلهای آماری نشان دادند که سطح آمادگی جسمانی با گذشت زمان کاهش می یابد اما نه به روش خطی بلکه تنها پس از 45 سالگی زوال دستگاه قلبی عروقی شتاب می گیرد و این شتاب به خصوص در مردان شدت بیشتری دارد. به گفته این محققان زوال قلب و پیری می تواند به سبک زندگی نیز وابسته باشد به طوری که نتایج این تحقیق نشان می دهد افراد غیر سیگاری و با وزن متعادل می توانند با انجام تمرینات ورزشی در گذر زمان شکل فیزیکی خود را بهتر حفظ کنند.

همیشه گفته شده سفر چند هزار مایلی با یک قدم شروع می شود. اما برای اینترنت گام اول بیشتر شبیه یک لغزش بود.

در ساعت 9 شب 29 اکتبر 1969 مهندسین دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس و موسسه تحقیقاتی استنفورد که 400 مایل با یکدیگر فاصله داشتند آماده مبادله اطلاعات بین نودهایی (node) که آرپانت نام داشت شدند.

آرپانت مخفف یک پروژه تحقیقاتی بود که کارفرمای آن "آرپا"، آژانس پروژه های تحقیقات پیشرفته وزارت دفاع آمریکا، بود.

یک کارشناس کامپیوتر بنام چارلی کلاین تلاش می کرد از راه دور وارد "سیستم داده های علمی" واقع در موسسه تحقیقاتی استنفورد شود تا این شبکه نوپا را آزمایش کند.

کلاین حرف ال را تایپ کرد و سپس تلفنی از همکارش بیل دووال که در استنفورد بود پرسید آیا حرف ال وارد سیستم شده است.

پاسخ مثبت بود.

کلاین سپس حرف او را تایپ کرد. پاسخ دووال باز هم مثبت بود.

کلاین حرف جی را تایپ کرد. دووال تنها توانست بگوید سیستم قفل کرده است.

آنها ساعت ده و نیم شب بار دیگر آن را به راه انداختند و همه چیز خوب پیش رفت. پس از این نخستین گام اشتباهی، این شبکه تقریبا دیگر هرگز گامی اشتباه برنداشت و بعدها هم تاریخ ساز شد.

تغییرات بزرگ

دکتر لری رابرتز دانشمند دانشگاه ام آی تی چهل سال پیش از واشنگتن ناظر این پروژه بود. مهندسینی که آرپانت را راه انداختند، در واقع طرح او را عملیاتی کردند.

اما او به بی بی سی نیوز می گوید واکنش اولیه به آرپانت به هیچ وجه مثبت نبود.

"آن ها فکر می کردند که این ایده بسیار بدی است."

باب تیلور رئیس بخش "تکنیک های پردازش اطلاعات" آرپا امیدوار بود با ساخت آرپانت وضعیتی سرسام آور که در آن هر موسسه ای که او با آنها کار می کرد خواستار قدرت کامپیوتری بیشتر بودند پایان یابد.

او می گوید: "در آن زمان کامپیوترها اصلا با هم قابل تطبیق نبوده و انتقال اطلاعات دردسر زیادی داشت."

این موسسات نخست با آرپانت مخالف بودند زیرا نمی خواستند کنترل منابع کامپیوتری خود را از دست بدهند.

اما به گفته دکتر رابرتز آنها زود فهمیدند آرپانت توانایی کامپیوترهای آنها را به میزان قابل توجهی تقویت می کند.

دکتر رابرتز می گوید "آنها سریع متوجه شدند که این سیستم نفع زیادی دارد."

این سیستم هدف باب تایلور برای کاهش هزینه های مصرفی کامپیوترها را نیز محقق می کرد.

در آن روزها خیلی پیش از آنکه مزایای شبکه اینترنت روشن شود، دکتر رابرتز و همکارانش احساس می کردند شبکه اینترنت آبستن اتفاقات خارق العاده ای است.

او می گوید: "ما می دانستیم که اگر بتوانیم همه اطلاعاتی که جمع آوری می کردیم را به هم متصل کنیم تحقیق و توسعه و تجارت شکل و ماهیت دیگری پیدا خواهد کرد."

تقسیم اطلاعات

آرپانت در دهه 70 به اینترنت تبدیل شد اما تغییرات بیشتر ظاهری بود. تحول اساسی تکنولوژیک که اینترنت را به راه انداخت عصر یکی از روزهای اکتبر رخ داد.

آرپانت هزینه زیادی داشت و بسیاری از آن استفاده نمی کردند.

دکتر رابرتز می گوید: "چون ما شیوه بکارگیری بهینه از آن را نمی دانستیم هزینه زیادی برایمان داشت."

"ما می دانستیم باید به جای ایجاد یک کانال ارتباطی جدید، از سیستم های موجود استفاده کنیم."

تحلیلهای دکتر رابرتز نشان داد که تنها یک پانزدهم از ظرفیت خط تلفن استفاده می شد.

او نتیجه گرفت که بهتر است راهی برای استفاده از خطوط تلفن برای انتقال اطلاعات کامپیوتری پیدا شود.

البته دکتر رابرتز تنها کسی نبود که این شبکه را براه انداخت. دانلد دیویس دانشمند بریتانیایی نیز در لابراتوار ملی ان پی ال از این تکنیک استفاده کرده بود.

راجر اسکتنلبری یکی از همکاران دکتر دیویس می گوید: "ما متوجه شدیم اگر اطلاعات بطور تدریجی و در حجم های کوچک وارد شوند، سریع می توان آنها را طبقه بندی کرد. اما اگر پیام بزرگی در راه باشد، قبل از هر چیز باید صبر کرد تا به انتها برسد."

دکتر دیویس و همکارانش به جای تئوری پردازی وارد عمل شدند.

"ما می خواستیم نشان دهیم که این سیستم قابل اجرا است. اما دانلد به سرعت متوجه شد برای آنکه تاثیر گذار باشد باید سیستم عملیاتی مناسبی داشته باشد. به این ترتیب ما شبکه ای ساختیم که در ابتدای 1970 وارد عمل شد."

او به بی بی سی نیوز گفت: "اول که شبکه را در لابراتوار درست کردیم خود را به خطوط تلفن محدود نکردیم. ما خطوطی قوی درست کردیم و هر کدام یک و نیم مگابایت ظرفیت داشتیم که در آن موقع همه فکر می کردند دیوانه کننده است."

آرپانت از آن دو نود به سرعت گسترش پیدا کرد و تا دسامبر 1969 به 4 نود رسید. در سال 1972 شد 37 نود و به تدریج شبکه ها به یکدیگر وصل شدند و اینترنت یعنی شبکه ای از شبکه ها خلق شد.

اما دکتر رابرتز هنوز ماموریتش تمام نشده است.

او اکنون مشغول طراحی پروژه ای برای چهل سال بعدی اینترنت است.

این پروژه شامل امنیت، عدالت و سرعت بیشتر اینترنت و توانایی بکارگیری در امور حساسی همچون جراحی از راه دور است.

وزیران بهداشت کشورهای سراسر جهان در آدیس آبابا پایتخت اتیوپی، گرد آمده اند تا معضل شمار فزاینده مرگ زنان در دوره بارداری و در حین زایمان را بررسی کنند.

سازمان جهانی بهداشت رسیدگی به این مشکل را یک ضرورت عاجل خوانده است.

در اجلاس آدیس آبابا که برگزار کننده آن صندوق جمعیت سازمان ملل متحد است، هدف های توسعه سومین هزاره میلادی تا سال 2015، مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

یکی از این اهداف، کاهش تعداد مرگ و میر زنان در جریان بارداری و زایمان به نسبت دو سو م بود.

هدف دیگر، امکان دسترسی تمام زنان به خدمات بهداشتی در جریان بارداری است.

در میان اهداف سومین هزاره میلادی، کاهش مرگ های ناشی از زایمان کمترین پیشرفت را کرده است.

تعداد زنانی که در حال حاضر در حین وضع حمل می میرند از شمار زنانی که در جنگ ها کشته می شوند بیشتر است.

مطابق آمار در هر دقیقه یک زن در حین وضع حمل جان خود را از دست می دهد و 90 درصد این گونه مرگ ها در کشورهای در حال توسعه اتفاق می افتد.

در میان کشورهای توسعه یافته، بریتانیا و آمریکا دارای بالاترین نرخ مرگ و میر ناشی از بارداری هستند.

سازمان ملل متحد می گوید در کشورهای در حال رشد، هنوز بزرگترین عامل مرگ زنان مشکل های پزشکی مرتبط با بارداری است.

در این کشورها زایمان زنان در بیشتر مواقع بدون دسترسی به امکانات پزشکی لازم صورت می گیرد در حالی که در اکثر موارد دسترسی به سزارین برای نجات جان مادر و نوزاد کافی است.

دکتر ایوز برگوین، هم آهنگ کننده صندوق بهداشت بارداری، در سازمان ملل متحد معتقد است نابرابری جنسیتی از ریشه های این مشکلات است.

دکتر برگوین می گوید: " اگر سلامت بارداری و زایمان، یک مشکل مردان بود در آنصورت ما در کشورهای مختلف دارای یک وزارتخانه "مرگ و میر ناشی از بارداری" بودیم که با شدت و حدت تمام به این مشکل رسیدگی می کرد. بنا بر این، جنسیت یک از ریشه های این مشکل است.".

و این مسئله ای است که سازمان ملل متحد می خواهد در کنفرانس آدیس آبابا به آن پرداخته شود چون این که زنان بدون جهت در حین زایمان جان خود را از دست می دهند نشان دهنده این است که سیستم مراقبت های بهداشتی اساسی، در یک کشور به خوبی کار نمی کند.

این امیدواری وجود دارد که نتیجه کنفرانس آدیس آبابا تعهد جدی سیاسی و نیز مالی کشورهای شرکت کننده برای حل این مشکل باشد.

پژوهش گران آمریکایی می‌گویند، گیاهان خواهر و برادرشان را می‌شناسند و زمانی که کنار یکدیگر رشد می‌کنند، رفتار دوستانه‌تری دارند. در این شرایط گیاهان به جای رقابت‌، سود طرف مقابل را در نظر می‌گیرند.

گروه تحقیقاتی دانشگاه دلاور در نوارک، چندین هفته متوالی رشد ۳ هزار گیاه آرابیدوبسیس را در آزمایشگاه زیر نظر گرفته است. آرابیدوبسیس یکی از معروف‌تر‌ین گیاهانی است که در تحقیقات علمی از آن استفاده می‌شود. پژوهشگران آمریکایی تایید می‌کنند که گیاهان خواهر و برادر خود را از گیاهان غریبه تشخیص می‌دهند.

گیاهان مواد و ترکیبات گیاهان مجاور را بررسی می‌کنند. گیرنده‌های ریشه گیاه با بررسی این مواد تشخیص می‌دهد که آیا گیاهی که در مجاورت او رشد می‌کند، غریبه است یا از مادر مشترکی پدید آمده است! اگر گیاه همسایه غربیه باشد، رقابت تا جایی که ممکن باشد بالا می‌گیرد. هر گیاه تلاش می‌کند با دواندن ریشه، تا آخرین ذره آب را به خود جذب کند و فرصتی برای رقیب نمی‌گذارد. پژوهشگران آمریکایی می‌گویند، در این حالت، گیاه با تغییر سیستم رشد خود انرژی زیادی صرف گسترش ریشه‌هایش می‌کند، در حالی که اگر دا‌نه‌های هر دو گیاه از یک مادر باشند این رقابت به نحو محسوسی کاهش پیدا می‌کند.

علاقمندی به نزدیکی میان خواهر وبرادرها

گیاهانی که مادر مشترک دارند رفتار دوستانه‌تری از خود نشان می‌دهند و ذخایر موجود را عادلانه ‌تقسیم می‌کنند. جالب اینجاست که در سطح خاک هم داستان تغییر می‌کند. در حالی که در شرایط معمولی، گیاهان از تماس با گیاه مجاور پرهیز می‌کنند، خواهر و برادر از نزدیک‌شدن به هم ابایی ندارند.

نتیجه این پژوهش نه تنها برای علاقمندان به گل و گیاه کاری جالب است، که می‌تواند در موارد دیگری هم کاربرد داشته باشد. مثلا این پژوهش تا حدی روشن می‌کنند که چه زمانی دو گیاه در کنار یکدیگر رشد بهتری دارند. البته سوال‌های زیادی هم هنوز بی‌پاسخ‌اند.

مثلأ اینکه: در شرایطی که تمامی دانه‌ها از یک مادرند، با توجه به احترام فامیلی پروسه رشد چطور تنظیم می‌شود؟ یا اینکه: آیا به دلیل عشق خواهر و برادری و علاقمندی به نزدیکی است که چنین کشتزارهایی در برابر عوامل بیماری‌زا آسیب‌پذیرترند؟

پژوهشگران می گویند نیمی از نوزادانی که اکنون در بریتانیا و سایر کشورهای ثروتمند متولد می شوند، تا صد سال زندگی خواهند کرد.

از بررسی هایی که در باره پیش بینی طول عمر صورت گرفته و نتیجه آن در مجله علمی Lancet انتشار یافته همچنین چنین نتیجه گیری شده که این گروه از افراد در سال های آخر عمر خود کمتر دچار معلولیت جدی خواهند شد.

اطلاعات به دست آمده از بیش از 30 کشور توسعه یافته، نشان می دهد که از سال 1950 تا کنون، شانس این که شخصی بیش از 80 سال عمر کند دو برابر شده است.

یکی از کارشناسان می گوید زندگی سالم تر تمام گروه های سنی، رمز زندگی طولانی تر است.

پرفسور کار کریستنسن، که سرپرستی این تحقیقات را به عهده داشته می گوید حد متوسط طول عمر از سال 1840 تا کنون افزایش یافته و دلیلی برای کند تر شدن این روند دیده نمی شود.

در سال 1950، احتمال زنده ماندن پس از 80 و 90 سال حدود 15 در صد برای زنان و 12 درصد برای مردان بود.

در سال 2002، این احتمال به 37 درصد برای زنان و 25 درصد برای مردان افزایش یافت.

در این مطالعات خاطر نشان شده که تا دهه 1920، افزایش شانس زنده ماندن نوزادان و نیز کودکان مهمترین عامل در افزایش حد متوسط طول عمر بوده است.

ولی از آن تاریخ به بعد، به خصوص از دهه 1970، افزایش طول عمر افراد سالخورده، عامل مهم در افزایش حد متوسط طول عمر بود.

در نتیجه گیری بررسی، همچنین به این موضوع اشاره شده که شواهدی در دست نیست که نشان دهد گروه مردان بسیار سالخورده، در مقایسه با گروه جوان تر، کمتر از سلامت برخوردارند.

تحقیقات نشان می دهد که 30 تا 40 درصد اشخاص 90 تا 100 ساله به طور مستقل زندگی می کنند.

بررسی بر روی زندگی افراد 110 تا 119 ساله در آمریکا نیز نشان می دهد که حتی با وجود یک چنین سن بالایی، 40 درصد این گروه به کمک کمی نیاز داشته و یا مستقل هستند.

بعضی از پژوهشگران می گویند نرخ فزاینده چاقی بیش از حد، سبب محدودیت طول عمر خواهد شد ولی پرفسور کریستنسن، می گوید این پیش بینی بیش از حد ساده انگارانه است.

او می افزاید که زندگی، یک بلیط قرعه کشی است. بعضی از چاق ها تا 100 سال عمر خواهند کرد و بعضی از لاغرها در جوانی خواهند مرد.

وزارت بهداشت بریتانیا می گوید افزایش طول عمر در تامین بودجه خدمات به سالمندان در این کشور، تاثیر خواهد گذاشت.

یک مقام این وزارت گفت: " ما می دانیم که شکل جامعه ما در حال تغییر است. ما می خواهیم مطمئن شویم که کسانی که عمر طولانی تر خواهند داشت، از زندگی با کیفیت خوب بهره مند خواهند شد. تا سال 2040، تعداد افراد بالغی که به مراقبت احتیاج دارند، یک میلیون و 700 هزار نفر افزایش خواهد یافت. به همین جهت ما باید نحوه تامین بودجه این خدمات را کاملا تغییر دهیم."

پژوهشگران مشخصات یک موجود کهن شبیه انسان که می تواند از اجداد مستقیم ما باشد را تشریح کرده اند.

ارزیابی این موجود 4/4 میلیون ساله به نام آردیپیتکوس رامیدوس طی مقاله ای توسط دانشمندان در نشریه "ساینس" انجام شده است.

تیم محققان می گویند حتی اگر این موجود از اجداد مستقیم انسان نباشد، چگونگی تکامل انسان از جد مشترکش با شامپانزه را روشن تر می کند.

فسیل های آردیپیتکوس رامیدوس ابتدا در سال 1992 در اتیوپی پیدا شد اما ارزیابی اهمیت آن 17 سال طول کشید.

مهم ترین نمونه این فسیل ها اسکلت ناقص یک موجود ماده است که بر آن نام "آردی" نهاده اند.

تیم بین المللی محققان استخوان های مهمی از جمله جمجمه با استخوان فک و دندان، بازوها، دست ها، خاصره، لنگ و پاها را پیدا کردند.

اما پژوهشگران همچنین قطعاتی را یافته اند که می تواند به حداقل 36 موجود منفرد آردیپیتکوس تعلق داشته باشد.

پروفسور تیم وایت از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی که از محققان ارشد این پروژه است گفت که تحقیقات گروه موشکافانه بوده است.

او به نشریه ساینس گفت که تمیز کردن استخوان ها و بعد مطالعه و مقایسه آن با سایر فسیل های شناخته شده آفریقا و سایر نقاط سال های سال وقت گرفت.

پروفسور وایت گفت: "این یک فسیل معمولی نیست. یک شامپانزه نیست. انسان نیست. این به ما نشان می دهد که زمانی در گذشته چه بوده ایم."

زندگی روی درخت

این فسیل در حدود 230 کیلومتری شمال شرقی آدیس آبابا پایتخت اتیوپی کشف شد.

گفته می شود برخی از مشخصات اسکلت این موجود منعکس کننده مشخصات قابل مشاهده در گوریل های بسیار کهن است؛ همچنین آثاری از گونه های انسان نما که بعدا ظاهر شدند در آن دیده می شود.

دانشمندان می گویند که آردی با قدی 120 سانتیمتری در بالا رفتن از درختان مهارت داشته است، اما همچنین روی دو پا راه می رفته است. با این حال کف پاهایش مثل انسان امروزی قوسدار نبوده، که نشان می دهد نمی توانسته در فواصل طولانی راه برود یا بدود.

پروفسور اوئن لاوجوی از دانشگاه کنت در اوهایو به بی بی سی گفت: "نصف زندگی اش روی درختان می گذشته است؛ در درختان لانه می کرده و گهگاهی هم آنجا غذایش را می خورده است، اما وقتی پایین می آمده صاف راه می رفته تقریبا همانطور که من و شما قدم برمی داریم."

محققان می گویند اینکه این موجود 4/4 میلیون سال قبل در ناحیه ای که جنگلی بوده زندگی می کرده است تا حدودی مشکل زاست. تصور می شد که تکامل اولیه انسان حداقل تا حدودی ناشی از ناپدید شدن درختان و تشویق آنها به راه رفتن بر زمین بوده است.

پروفسور وایت گفت: "این موجودات در زیستگاهی جنگلی زندگی می کرده و می مرده اند، نه در یک دشت باز (ساوانا)."

و چون بسیاری از مشخصه های آردیپیتکوس رامیدوس در میمون های امروزی در آفریقا دیده نمی شود، احتمال دارد که این جد مشترک، از لحاظ زمانی خیلی عقبتر از آنچه تاکنون تصور می شد می زیسته است - شاید هفت یا نه میلیون سال پیش.

تکامل سریع

این تیم در پاسخ به اینکه آیا آردیپیتکوس رامیدوس جد مستقیم ما بوده است یا نه، گفت برای پاسخگویی به این سوال باید فسیل های بیشتری از نقاط مختلف و متعلق به دوره های زمانی مختلف جمع آوری و بررسی شود.

دانشمندان در سندی که به مقاله آنها در نشریه ساینس ضمیمه شده نوشته اند: "ما برای دادن پاسخی مطمئن به این سوال در آینده نیازمند کشف فسیل های بسیار بیشتری از دوران 3-5 میلیون سال قبل هستیم."

"اما اگر آردیپیتکوس رامیدوس عملا گونه ای نباشد که جد انسان مستقیما به آن برسد، باید ارتباط نزدیکی با آن داشته باشد، و در ظاهر و تطبیق پذیری شبیه آن بوده باشد."

بدوی بودن ظاهر آردیپیتکوس رامیدوس در مقایسه با آسترالوپیتسین ها - گروهی از هومینیدها در آفریقا که از لحاظ زمانی کمی به ما نزدیک تر بوده اند - کارشناسان را شگفت زده کرده است.

به خصوص فسیل یک آسترالوپیتکوس آفرنسیس موسوم به "لوسی" که در سال 1974 پیدا شد به علت توانایی آن در راه رفتن ارتباط نزدیکی با انسان دارد.

پروفسور کریس استرینگر از موزه تاریخ طبیعی لندن اظهار نظر کرد که برای آنکه آردیپیتکوس رامیدوس روی خط مستقیمی از دودمان انسان بنشیند همچنین لازم است که تغییرات تکاملی سریعی روی داده باشد.

او به بی بی سی گفت: "آسترالوپیتکوس چهار میلیون سال قبل ظاهر شد بنابراین تصور این است که پیشرفت تکامی در 4/4 میلیون سال قبل باید بیشتر (از آردیپیتکوس رامیدوس) می بوده باشد."

او افزود: "خوب باید گفت که شاید تغییرات خیلی سریع هم ممکن باشد یا اینکه آردیپیتکوس ممکن است نوعی بازمانده تاریخی از یک مرحله قدیمی تر تکامل باشد. شاید هم چیزی شبیه به آسترالوپیتکوس در 4/4 میلیون سال قبل در جای دیگری در آفریقا پیدا کنیم."

تئوری

پروفسور یارمو هولوپانین در این خصوص توضیح داده است که تفاوتهای رنگهای برگ درختان در پاییز از 35 میلیون سال قبل آغاز شده است. در آن زمان مناطق وسیعی از زمین پوشیده از جنگهای همیشه سبز یا درختان حاره ای بودند. در هزاره های یخبندان و دوره های خشک بسیاری از درختان دستخوش تکامل شده و به درختان برگ ریز تبدیل شدند.

در ادامه، درختان فرایند تولید رنگدانه های سرخ را برای مبارزه با حشرات توسعه دادند. در آمریکای شمالی و آسیای شرقی، سلسله جبالی که در جهت شمال به جنوب امتداد می یافتند این امکان را فراهم می کردند که گیاهان و حیوانات از عرضهای جغرافیایی پایین تر به عرضهای جغرافیایی بالاتر مهاجرت کنند و به این ترتیب توانستند از مناطق پوشیده از یخ عصرهای یخبندان خارج شوند. همراه با این گیاهان حشرات دشمن نیز مهاجرت خود را آغاز کردند. به این ترتیب جنگ برای بقا بدون وقفه ادامه یافت.

این درحالی است که در قاره اروپا، کوهها به خصوص سلسله جبال آلپ در جهت شرق به غرب امتداد یافته اند و همین مسئله مانعی بر سر راه مهاجرت بود. به طوری که بسیاری از گونه های درختان در دوره های مختلف سرد عصر یخبندان امکان ادامه بقا را از دست دادند و به این ترتیب حشراتی که به این گیاهان وابسته بودند نیز مردند. اما گیاهانی که موفق شدند از این نبرد پیروز بیرون بیایند مزیتهایی پیدا کردند. این مبارزه با انقراض بسیاری از حشرات پایان یافت و بنابراین دیگر نیازی به تولید رنگدانه های سرخ نبود. 

استثناء

به گفته دانشمندان، یکی از شواهد حمایت از این تئوری در بوته های کوچک و درخچه هایی است که در اسکاندیناوی رشد می کنند. برگهای این بوته ها در پاییز به رنگ سرخ در می آیند. در حقیقت در تفاوت با درختان، این گیاهان کوچک در عصر یخبندان زیر لایه ای از برف که از آنها در برابر دماهای سردتر محافظت می کرد به حیات خود ادامه می دادند. به علاوه، این پوشش سفید از آنها در برابر حشرات دشمن نیز محافظت می کرد و به این ترتیب در پایان عصر یخبندان، مبارزه این گیاهان با حشرات ادامه یافت. نتیجه این مبارزه در لباس پاییزی سرخ رنگ این بوته ها جلوه می یابد.

استنفان هاوکینگ فیزیکدان و استاد دانشگاه کمبریج بالاترین جایزه مدنی ایالات متحده یعنی مدال آزادی ریاست جمهوری را از باراک اوباما دریافت کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، باراک اوباما در مراسمی که مدال آزادی را به گردن هاوکینگ آویخت به شوخی بیان کرد حتی به صورت آزمایشی هیچ تلاشی برای شرح تحقیقات این دانشمند بزرگ و کیهان شناس انگلیسی نخواهد کرد. پروفسور هاوکینگ که به دلیل اختلالات نرونی از فلج کامل بدن رنج می برد در کنار افرادی از قبیل بیلی ژان کینگ تنیسور سابق، دزموند توتو برنده نوبل صلح در سال 84، سیدنی پواتیه هنرپیشه و مری رابینسون رئیس جمهور سابق ایرلند و نماینده حقوق بشر سازمان ملل مدال آزادی را از باراک اوباما دریافت کرد. اوباما طی سخنرانی در این مراسم هاوکینگ و دیگر افراد دریافت کننده مدال را مردان و زنان شگفت انگیز و عاملان تغییرات خواند که به انسانها یادآوری کرده اند دستیابی به بهترینها فرای توانایی های بشر نبوده و امید و عدالت را می توان در گوشه های فراموش شده ای از جهان به دست آورد. همچنین اوباما درباره شخص هاوکینگ که پس از انتشار کتاب "تاریخچه ای کوتاه از زمان" به شهرت جهانی رسید گفت: "این مرد از روی ویلچر خود ما را به دورترین و شگفت انگیزترین نقاط کائنات هدایت کرده و با تشویق تصورات انسان، نیروی روح بشر را نمایان ساخته است." بر اساس گزارش تلگراف، اهدای مدال آزادی رئیس جمهوری در سال 1945 توسط هری ترومن رئیس جمهور وقت آن زمان به منظور شناسایی و تقدیر تلاشهای مدنی در طول جنگ جهانی دوم پایه گذاری شد و در سال 1963 توسط جان کندی احیا شد.