ناپلئون بناپارت: من عاشق قدرت ام. عشقم  به قدرت مثل يک هنرمند است. درست مثل نوازنده ای که به ويولون خود عشق می ورزد و به وسيله آن نغمه ها و ملودی های خود را خلق می کند

در فهرست «پرقدرت ترين افراد جهان » باراک اوباما رييس جمهور آمريکا با فاصله بسياری از ديگران در مقام اول قرار دارد.

مجله فوربز چاپ آمريکا که به خاطر جمع آوری اطلاعات و انتشار جدولی سالانه از ثروتمندترين افراد جهان طی يک دو دهه اخير اعتبار فراوانی پيدا کرده در روزهای اخير فهرست ديگری را منتشر کرده است شامل پر قدرت ترين افراد جهان.

اين فهرست ۶۷ نفر را شامل می شود يعنی يک نفر به ازای هر صد ميليون نفر از جمعيت جهان. اين فهرست رهبران کشورهای مهم جهان ، تبهکاران بزرگ، ثروتمندان و صاحب موسسات مالی را شامل می شود.

مطلبی که مجله فوربز به اين مناسبت منتشر کرده با نقل قولی از ناپلئون بناپارت آغاز می شود که در وصف قدرت گفته است :« من عاشق قدرت ام. عشقم من به قدرت مثل يک هنرمند است. درست مثل نوازنده ای که به ويولون خود عشق می ورزد و به وسيله آن نغمه ها و ملودی های خود را خلق می کند.»

مجله فوربز در ادامه می افزايد در طول تاريخ «قدرت» به اشکال گوناگون توصيف شده است. آن را عالی ترين شکل ارضا تمايلات انسانی، منبع مطلق فساد و حتی بهترين معشوقه خوانده اند. اما ذات واقعی «قدرت» در هر حالت و مورد می تواند متفاوت باشد. به عنوان مثال نوع قدرت يک رهبر سياسی و يا رييس يک دولت با نوع قدرت يک شخصيت دينی کاملا متفاوت است. آيا نوع قدرت و نفوذ يک روزنامه نگار را می توان با قدرت يک تروريست همسان دانست؟

مجله فوربز توضيح می دهد که برای انتخاب افراد و تکميل فهرست « قدرتمندترين افراد جهان» تمام اين نکات در نظر گرفته شده و چهار بعد يا زاويه گوناگون معيار قرار گرفته است.

نکته اول ميزان نفوذ آن فرد بر تعداد کثيری از مردم است. به عنوان مثال پاپ بنديکت رهبر کاتوليک های جهان در رتبه يازدهم از اين فهرست قرار دارد و دليل آن رهبری معنوی بيش از يک ميليارد نفر از جمعيت جهان است. اما در عين حال مايک دوک مدير شرکت سوپر مارکت های زنجيره ای وال – مارت که بزرگ  ترين کارفرمای خصوصی در سطح جهان است در مقام هشتم اين فهرست است.

نکته دومی که مجله فوربز در انتخاب و رده بندی اين فهرست در نظر گرفته است ميزان قدرت مالی است که هر يک از اين افراد در کنترل خود دارند. در مورد روسای دولت ها حجم توليد ناخالص ملی آن کشور معيار بوده و برای صاحبان و مديران عامل بنگاههای اقتصادی و تجاری موقعيت آنها و بنگاههای اقتصادی از نظر حجم سرمايه و ميزان سودآوری ملاک بوده است.

البته در برخی از موارد، به عنوان مثال بيل کسلر سردبير ارشد نيويورک تايمز که در رتبه ۵۱ فهرست قرار دارد منابع اين رسانه در مقايسه با موسسات رسانه ای مشابه معيار بوده است.  در مورد ميلياردرها ، به عنوان مثال بيل گيت از صاحبان مايکروسافت که در رتبه دهم فهرست قرار دارد، ثروت خالص آنها يکی از معيارهای اصلی بوده است.

مجله فوربز می نويسد که معيار و نکته سوم در خصوص انتخاب و رده بندی فهرست « پر قدرت ترين افراد جهان» چندگانگی نفود و قدرت افراد در حوزه های مختلف بوده است.

به عنوان مثال سيلويو برلوسکونی نخست وزير جنجالی ايتاليا که در اين فهرست در رتبه دوازدهم قرار دارد رييس دولت و سياستمدار و در عين حال يک غول انحصاری بنگاههای رسانه ای و صاحب يکی از بزرگترين باشگاههای فوتبال ايتاليا آ.س. ميلان است.

 

اوپرا وينفری ستاره برنامه های تلويزيونی آمريکا که در رتبه ۴۵ قرار دارد از چنان نفوذ چند جانبه ای در ميان افکار عمومی اين کشور برخوردار است که با حمايت وجهت گيری خود می تواند يک کتاب يا يک رييس جمهور را در اين کشور به موفقيت برساند.

 بالاخره به گفته مجله فوربز عامل چهارم در تنظيم فهرست اين نکته بود که اين افراد بايد در حال حاضر نيز قدرت و نفوذ خود را به کار بگيرند. به عنوان مثال اينگوار کامپرار صاحب ۸۳ ساله شرکت  ایکا که ثروتمندترين فرد در اروپا است در اين فهرست قرار نگرفت چون او در حال حاضر از قدرت خود استفاده نمی کند. ولی در مقابل ولاديمير پوتين نخست وزير روسيه در رتبه سوم اين فهرست است چون او به اشکال مختلف از فشار بر رقبای داخلی گرفته تا تشنج آفرينی در مناسبات با همسايگان ميزان محدود قدرت خود را به هر شکل ممکن به کار می گيرد.

در فهرست «پرقدرت ترين افراد جهان » باراک اوباما رييس جمهور آمريکا با فاصله بسياری از ديگران در مقام اول قرار دارد. در اين فهرست نکات تعجب آوری نيز ديده می شود. به عنوان مثال جورج بوش رييس جمهور سابق آمريکا نتوانست مقامی کسب کند در حالي که بيل کلينتون رييس جمهور اسبق آمريکا با نشستن در مقام ۳۱ به نسبت بسياری از روسای فعلی دولت های جهان موقعيت برتری دارد.

در پايان مجله فوربز می نويسد که تنظيم و ارائه اين فهرست در حقيقت آغاز گر يک بحث و ديالوگ است و نه نتيجه مسلم و قطعی در رده بندی افراد پر قدرت جهان.

به عنوان مثال آيا دالای لاما رهبر مذهبی تبت که در مقام ۳۹ است واقعا از رييس جمهور فرانسه که در مقام ۵۶ قرار دارد پر قدرت تر است؟ و يا تبهکاران منفوری مثل خواکين گوزمن ميلياردر مکزيکی که گرداننده بزرگ ترين شبکه توزيع مواد مخدر جهان است اصلا بايد در اين فهرست جای داده شوند؟

مجله فوربز در پايان از خوانندگان و علاقمندان می خواهد که با مراجعه به وب سايت نظرات و ديدگاه های خود را در ميان بگذارند.

آبشار آنجل Angel falls  بزرگ ترین آبشار دنیا است که در جنگل  های دور افتاده در  جنوب شرقی کشور ونزوئلا و  پارک ملی کانایما در  ایالت بولیوار جای دارد.  ارتفاع آبشار آنجل 979متر و 20 متر بلندتر از آبشار نیاگار است.

چون این آبشار در جنگل های انبوه قرار دارد، تا دهه 1930 كه ونزوئلا به جستجو با هواپیما نپرداخته بود ناشناخته باقی مانده بود.

نام این آبشار برگرفته شده از نام جیمیز آنجل، كاوشگر آمریكایی است كه هواپیمای خود را نزدیك این آبشار بعد از شناسایی در سال 1935 میلادی فرود آورد.

یکی از مديران ارشد شرکت اینترنتی گوگل اعلام کرد که ابزاری برای ترجمه ماشینی ايميل‌ها به زبان‌های مختلف در سرويس ايميل گوگل نصب شده است.

روزنامه آمریکایی «واشنگتن‌پست» در  این مورد می‌نويسد که گوگل با استفاده از سرويس «ترجمه گوگل» قصد دارد، برای شما اين امکان را فراهم آورد که بتوانيد ايميل‌هايی را که به زبان‌های مختلف دريافت می‌کنيد، به زبانی‌که آن را می‌فهميد، ترجمه کنيد.

 «جف چين» مدير سرويس «ترجمه گوگل» می گوید که  اين ابزار در اختيار همه کاربران «جی‌ميل» قرار می‌گيرد و استفاده از آن نيازمند نصب نرم‌افزاری خاص نيست.
بر اساس اين گزارش، در حال حاضر اين سرويس قادر به ترجمه پيام‌ها به ۴۱ زبان مختلف است، اما به گفته آقای «جف چين» امکان اضافه کردن زبان‌های ديگر به اين مجموعه نيز وجود دارد.

تاکنون سرویس ترجمه گوگل شامل زبان فارسی نمی شود.

واشینگتن پست می افزاید که «وقتی که ايميل خود را باز می‌کنيد، «جی‌ميل» به شما پيشنهاد می‌کند، که ايميل دريافتی را به زبان خاصی ترجمه کنيد. همچنين شما اين امکان را خواهيد داشت که زبان‌های ديگری را هم از ليست زبان‌های موجود انتخاب کنيد.»

«جی‌ميل» همچنين به کاربران خود اين امکان را می‌دهد، که با يکديگر به زبان‌های دلخواه خود ارتباط برقرار کرده و به مبادله پيام بپردازند.

در گزارش «واشنگتن‌پست» همچنين آمده است، گوگل به اين امر واقف است که ترجمه ماشینی صورت گرفته با استفاده از سرويس «ترجمه گوگل» ترجمه کامل و بدون نقضی نيست، اما اين ابزار به کاربران کمک می‌کند که به معنا و مفهوم کلی پيام‌های دريافتی پی ببرند.

علاقه‌ی شدید سیلویو برلوسکونی به زنان زیبا بر هیچ ایتالیایی و غیر ایتالیایی‌پوشیده نیست؛ نخست‌وزیری که یکی از وزرای کابینه‌اش مانکن بوده و زیبایی یکی از معیارهای لیست انتخاباتی‌اش است. همسر برلوسکونی طلاق می‌خواهد.

نورمن بورلاگ، پدر انقلاب سبز، اخیراً نود و پنجمین سالروز تولد خود را در دالاس جشن گرفت. او در این مراسم کارشناسان کشاورزی و مقامات رسمی را به همکاری برای رفع چالش های منابع جهانی غذا فرا خواند.

بورلاگ، برنده جایزه نوبل بر این باور است که رشد جمعیت همراه با آفات جدید گیاهی، نیاز بشر را برای نوآوری در کشاورزی بیش از پیش آشکار می سازد.

با وجود اینکه سالخوردگی و مشکلات جسمی کمی از توانایی های نورمن کاسته است، ولی او همچنان با قدرت و حساسیت در مورد نیاز بشر به تولید غذای بیشتر سخنرانی می کند.

او در سخنرانی روز تولدش گفت :« من از همه شما می خواهم که دست به کار شوید. همه ما باید با یکدیگر همکاری کنیم تا بتوانیم نه فقط یک محصول غذایی، بلکه کلیه محصولات گیاهی و حیوانی را بهبود بخشیم. هر سال ۸۴ میلیون نفر به جمعیت بشر بر روی زمین افزوده می شود. مسئولیت سنگینی بر دوش ما نهاده شده است.»

انتظار می رود که جمعیت زمین تا اواسط قرن جاری از ۶⁄۸ میلیارد تن به ۹⁄۴ میلیارد نفر برسد. به همین دلیل نیاز بشر به تولید غذای بیشتر همچنان افزایش می یابد. با این حال غذا تنها مشکل بشر در آینده نخواهد بود. مشکلاتی از قبیل بالا رفتن گرمایش زمین و کمبود آب شیرین برای آشامیدن و کشاورزی نیز از هم اکنون نگرانی های بسیاری را برانگیخته است.

بورلاگ می گوید بیماری های گیاهی از قبیل «یو جی ۹۹» ( نوعی آفت گندم) که محصول گندم آفریقا را از بین می برد، نوعی خطر برای فعالیت های او و همکارنش به شمار می رود. بورلاگ و دیگر پژوهشگران دهها سال است که بر روی تولید نژادهای گیاهی که در برابر آفات مقاوم اند تحقیق می کنند.

او نیاز مبرم به منظور تولید غذای بیشتر برای جمعیت روز افزون جهان را احساس می کند و بر این باور است که کلیه دانشمندان در همه رشته ها باید برای یافتن راه حل این معضل پیش قدم شوند.

به باور بورلاگ، کشاورزان در سراسر جهان می توانند با استفاده از کودهای جدید، روش های نوین کشاورزی ارگانیک و یا ترکیبی از هر دو روش، غذای بیشتری تولید کنند.

جشن تولد بورلاگ برای شرکت «مونسانتو» فرصتی فراهم کرد تا از شروع یک برنامه بورسیه آموزشی که به افتخار نورمن بورلاگ و هنری بیچل نام گذاری شد، خبر دهد. هنری بیچل فعالیت های مشابهی برای اصلاح گونه پربار تر برنج انجام داده است.

تد کراسبی، معاون شرکت « باروری گیاهی مونسانتو»، یکی از شرکت های پیشرو در فن آوری های کشاورزی، در مورد این برنامه چنین گفت :« هدف ما از انجام این برنامه جمع آوری مبلغ ۱۰ میلیون دلار برای حمایت از فارغ التحصیلان  مقطع دکترا است. افرادی که تمایل دارند در کشورهای در حال توسعه بر روی مسائل مهمی همچون پرورش گونه های بهینه گندم و برنج تحقیق و فعالیت کنند.»

بنا به گفته کراسبی، ترویج همکاری های بین المللی مانند این برنامه بهترین راه مبارزه علیه مشکلات تولید غذا از جمله آفت «یو جی ۹۹» است. «یو جی ۹۹» که به زنگار گندم نیز معروف است، از آفریقا به سایر نقاط جهان سرایت کرده و همچنان در حال گسترش است.

نورمن بورلاگ این برنامه ها را که فعالیت های چند جانبه و بین المللی را ترویج می کنند، یک گام مثبت برای حل معضل کمبود غذا در جهان می خواند.

بورلاگ که در سال ۱۹۷۰ جایزه صلح نوبل را دریافت کرده است همچنان در دانشگاه « ای اند ام» تگزاس تدریس می کند. او در عین حال با کمیته های بین المللی که برای حل چالش های جهانی فعالیت می کنند نیز همکاری می کند.
 

از سال 1975 که از سوی سازمان ملل متحد، سال جهانی زن نام گرفت، روز هشتم مارس به عنوان روز جهانی زن شناخته شد و دو سال پس از آن صدور قطعنامه ای از طرف سازمان ملل متحد به این عنوان ("روز حقوق زن و صلح جهانی") رسمیت داد.

در بسیاری از کشورهای جهان به مناسبت این روز مراسم ویژه ای برگزار می گردد و از آن به عنوان موقعیتی استفاده می شود تا تغییرات به وجود آمده در راه دستیابی زنان به برابری، صلح و پیشرفت مورد بررسی قرار گیرد.

دادگاهی در عراق می گوید علی حسن المجید، پسر عموی صدام حسین که به علی شیمیایی معروف است، به دلیل نقشش در سرکوب کردهای عراقی محکوم به اعدام با چوبه دار شده است.

این سومین بار است که دادگاهی در عراق، وزیر دفاع سابق این کشور را به اعدام محکوم می کند.

علی شیمیایی متهم است که در جریان سرکوب تظاهر کنندگان شیعه در نجف و شهرک صدر بغداد، در سال ۱٩٩٩، مرتکب قتل عمد شده است.

در عین حال، دادگاه طارق عزیز وزیر پیشین امور خارجه عراق را از اتهامات مشابه تبرئه کرده است. طارق عزیز، برای اولین بار پس از حضور در چهار دادگاه مختلف تبرئه شده است. وی معاون نخست وزیر حکومت صدام حسن بود و به عنوان سخنگوی اصلی رژیم در خارج از کشور شناخته می شد.

 دادگاه حسن المجید، طارق عزیز و ۱۲مقام سابق حکومت صدام حسین به اتهام سرکوب تظاهرات شیعیان برگزار شده است.

اگر عضو "فیس‌بوک" هستید، بدانید که این سایت پرطرفدار تا ابد دست از سرتان برنخواهد داشت. به موجب یک قانون جدید از این پس هرگونه اطلاعات رد و بدل ‌شده در "فیس‌بوک" برای همیشه ماندگار خواهد بود، حتی اگر دیگر عضو آن نباشید.

در بسیاری از مواقع برای عضویت در یک سایت اینترنتی، پس از وارد کردن اطلاعات اولیه و در قدم آخر، بندی قانونی وجود دارد که در آن از متقاضی پرسیده می‌شود که آیا اجازه می‌دهد تا اطلاعات وارد شده از سوی او در دسترس برخی از سازمان‌ها قرار بگیرد یا خیر. در این‌گونه مواقع چنانچه کاربری تمایل به این کار نداشته باشد می‌تواند به راحتی این عدم تمایل را اعلام کند و دست‌آخر هم این تضمین به او داده می‌شود که تمام اطلاعات وی در هنگام لغو عضویتش یا پاک خواهند شد یا اینکه به صورت ناشناس در فضای مجازی وب باقی خواهند ماند.

از اوایل ماه فوریه سال جاری میلادی بندی در شرایط استفاده از سایت "فیس‌بوک" به چشم می‌خورد که موجی از اعتراض‌را به همراه داشته است. گستردگی این اعتراض‌ها آنقدر زیاد بوده است که مارک سوکربرگ، رییس فیس‌بوک را بر آن داشت تا جوایبه‌ای را در وبلاگ این شرکت منتشر کند. در این میان تنها کسانی از جوایبه‌ی سوکربرگ سر در خواهند آورد که متن شرایط عضویت در فیس‌بوک را مطالعه کنند، البته با دقت تمام.

فیس‌بوک، وصله‌ی جدانشدنی

آن‌هایی که با فیس‌بوک کار می‌کنند، از اعتیاد "فیس‌بوکی" هم خبر دارند: رفتن به صفحه‌های شخصی اعضای دیگر این سایت، دیدن عکس‌های آن‌ها یا حتی گوش کردن به موسیقی‌مورد علاقه‌شان، پیدا کردن دوستان جدید یا دیدن ویدئوهای مختلف... در یک کلام لذت سرک کشیدن و این‌طرف و آن طرف رفتن در فیس‌بوک آنچنان بالاست که نمی‌توان به راحتی از آن دل کند. اما از این به بعد بودن در فیس‌بوک به معنای پذیرفتن شرط جدید است:

«شما به فیس‌بوک اجازه‌ی نامحدود کپی، انتشار، ذخیره، نمایش، انتقال، اسکن، از نو فرمت کردن، تغییر دادن، ویراستاری، ترجمه، اسفاده‌ی گزینشی و بازنویسی تمام اطلاعاتی را خواهید داد که در این سایت وارد می‌کنید» و کابران همچنین باید بدانند که اطلاعات آن‌ها «برای هر گونه هدف تجاری و تبلیغاتی سرویس فیس‌بوک یا مرتبط با آن یا برای تبلیغ آن» مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

پیش از این، یعنی تا اول ماه فوریه، بندی وجود داشت که استفاده‌ی فیس‌بوک ‌از اطلاعات کاربران را محدود می‌کرد. در این بند نوشته شده بود: «شما می‌توانید اطلاعاتتان را هر زمان که خواستید از صفحه پاک کنید. در این صورت به طور اتوماتیک هرگونه‌حق استفاده‌ای برای فیس‌بوک از بین می‌رود اما شما به فیس‌بوک این اجازه را می‌دهید که کپی آرشیو شده‌ی تمام اطلاعات کاربری شما را محفوظ نگه بدارد.» نکته‌ی قابل توجه این است که بند ذکر شده دیگر وجود ندارد.

شاید حذف شدن این بند از شرایط عضویت فیس‌بوک در نگاه اول معنای خاصی را نداشته باشد، اما اگر دقیق‌تر به آن نگاه شود، حذف این بند از لحاظ حقوقی تنها یک معنی می‌دهد و آن این‌که: کاربر به فیس‌بوک اجازه‌ی تمام و کمال و ابدی برای استفاده از اطلاعاتش می‌دهد، حتی در صورتی که عضویتش را در این سایت لغو کند.

پاسخ سرگشاده

طبیعی است که تنها شخصی که می‌بایست پاسخگوی میلیون‌ها کاربر فیس‌بوک باشد، رییس ۲۴ ساله‌، مارک سوکربرگ است. از همین رو هم او شخصا در یادداشتی که در وبلاگ فیس‌بوک منتشر شده می‌نویسد: «از فرصت استفاده می‌کنم تا توضیح دهم که عقیده‌ی ما (فیس‌بوک) درباره‌ی اطلاعات کاربران چیست.»

به نقل از سوکربرگ فلسفه‌ی فیس‌بوک این است که مردم صاحبان اطلاعاتشان به شمار می‌آیند و کنترل تقسیم کردن این اطلاعات با دیگران در دست خودشان است: «یکی از پرسش‌ها درباره‌ی شرایط جدید ما این بوده است که آیا فیس‌بوک می‌تواند این اطلاعات را تا ابد استفاده کند؟ وقتی که شخصی برای مثال پیامی را با دوستی تقسیم می‌کند، دو کپی از این پیام درست می‌شوند، یکی در صندوق پیام‌های فرستاده شده و دیگری در صندوق پیام‌های گرفته‌شده‌ی دوستش. حتی اگر این شخص عضویت خودش را هم فسخ کند با این حال دوستش همچنان یک کپی از پیام او را خواهد داشت. ما فکر می‌کنیم که این بهترین راه برای فعالیت فیس‌بوک است و دقیقا همان چیزی است که سرویس‌های دیگر همانند ای‌میل بر اساس آن کار می‌کنند. یکی از دلایلی که تصمیم گرفتیم شرایط مان را بازنویسی کنیم، برای این بود که می‌خواستیم این موضوع را واضح کنیم.»

البته رییس جوان در نوشته‌اش تأکید می‌کند که فیس‌بوک اطلاعات کاربران را به طوری که آنها مایل نیستند استفاده نمی‌کند، زیرا «اعتمادی که شما به ما به عنوان یک مکان امن برای انتقال اطلاعاتتان دارید، مهمترین اصلی است که موجب شده تا فیس‌بوک فعالیت داشته باشد.» او در پایان با افزودن این‌که این موضوع یکی از بزرگترین دغدغه‌های فیس‌بوک در سال ۲۰۰۹ است به خوانندگان و کاربران وعده می‌دهد که پست‌های بیشتری را در همین مورد به اصطلاح "دنیای باز آنلاین" بنویسد.

با خواندن نوشته‌ی مارک سوکربرگ نتیجه‌ی در خور توجه‌ای که حاصل می‌شود چنین است: اگر هرگونه اطلاعاتی را به دنیای مجازی فرستادید، انتظار هیچ‌گونه کنترل شخصی بر آن را نداشته باشید!

کار سخت فیس‌بوکی‌ها

سئوال اساسی که پس از تمام نکاتی که شرحشان رفت، مطرح می‌شود این است که آیا با توجه به این‌که مجوز "فیس‌بوک" در آمریکا صادر شده، آیا قوانین آن برای اعضایی که در کشورهای دیگر سکونت دارند هم صادق است یا خیر.

برای بررسی این نکته می‌توان برای مثال نسخه‌ی ‌آلمانی این سایت پرطرفدار را در نظر گرفت. مشابه شرایط بلند بالایی را که برای عضویت در فیس‌بوک وضع شده از نظر طول شاید بتوان در سایت‌های دیگر آلمانی هم دید، اما نکته‌ی قابل تأمل این است که ظاهرا دست‌اندرکاران فیس‌بوک فرض را بر این گذاشته‌اند که ۹۹ درصد آلمانی‌ها تا آن اندازه به زبان انگلیسی مسلط هستند که از اصطلاحات حقوقی به این زبان هم سر در می‌آورند. مقدار قابل توجهی از شرایط نوشته شده به انگلیسی هستند و ترجمه‌ی آلمانی آن‌ها هم در هیچ جا نیامده است.

مارتین بار، یک وکیل آلمانی متخصص در امر "حقوق قانونی رسانه‌های نوین" به خبرنگار اشپیگل آنلاین گفته است: «فیس‌بوک باید بدون اما و اگر شرایط عضویت را به زبان آلمانی در سایت قرار دهد. از نظر قانونی آن‌ها موظف به انجام این کار هستند وگرنه شرایط عضویت معتبر نخواهند بود.» از این سخن می‌توان این‌گونه نتیجه گرفت که بر فرض مثال چنانچه قرار بر این باشد که یک دادگاه آلمانی به یک پرونده‌ی "فیس‌بوکی" رسیدگی کند، دست‌اندرکاران فیس‌بوک به هیچ وجه نمی‌توانند به شرایط عضویت خود که در نسخه‌ی آلمانی سایت و به زبان انگلیسی ‌آمده استناد کنند.

ارتش ایالات متحده میگوید، موارد خودکشی در میان سربازان آن کشور بشدت افزایش یافته است.
ارتش ایالات متحده، هفت مورد تایید شده و هفده مورد مشکوک خودکشی میان سربازان آمریکایی در اولین ماه سال جاری میلادی را گزارش کرده است.
چنانچه تمامی این بیست و چهار موردِ مرگِ سربازان بعنوان خودکشی شناسایی شود، این شمار، بیش از تعداد کل تلفاتِ ماه گذشته نیروهای آمریکایی در عراق و افغانستان خواهد بود.

در سال ۲۰۰۸ موارد خشونت عليه روزنامه‌نگاران در کشورهای آسيايی بيشتر از موارد مشابه در کشورهای خاورميانه بوده است.

بر اساس گزارش انجمن بين‌المللی مطبوعات، که همه ساله با عنوان «بررسی آزادی مطبوعات» در سطح جهان منتشر می شود، در سال ۲۰۰۸ در کشورهای آسيايی ۲۸ مورد قتل خبرنگاران، عکاسان و سردبيران در حين کار يا در جريان درگيری‌های خشونت آميز ثبت شده است.

طی سال گذشته ميلادی، برای ششمين سال پياپی، بالاترين رقم مرگ اصحاب رسانه در عراق روی داد، با اين همه به خاطر گسترش ناآرامی‌های سياسی و درگيری‌های خشونت آميز در نقاط مرزی با افغانستان، پاکستان از نظر تلفات خبرنگاران در جای دوم قرار گرفت.

بر طبق گزارش سالانه انجمن بين‌المللی مطبوعات که اين‌ بار روی کشورهای آسيايی متمرکز است، در بسياری از موارد قتل خبرنگاران، اين جنايات مورد پيگرد قضايی قرار نمی‌گيرد.

ديويد ديج مدير انجمن بين المللی مطبوعات در اين گزارش اورده است: «عدم پيگرد قاتلين روزنامه‌نگاران در کشورهای آسيايی به‌خصوص در کشورهايی نظير فيليپين و سری لانکا امری فراگير است. متأسفانه اين وضعيت در کشورهای دموکراتيک مانند هند نيز جريان دارد».

مدير انجمن بين‌المللی مطبوعات افزود:«کسانی که می خواهند با اعمال خشونت و ارعاب خبرنگاران ، آنها را از بازگوئی آزادانه حقايق باز داشته و به خودسانسوری وادارند به خاطر وجود اين مصونيت در کار خود موفق هستند».

براساس گزارش سالانه "بررسی آزادی مطبوعات" در نقاط ديگر جهان نيز تعداد زيادی از روزنامه‌نگاران کشته شده‌اند؛ از جمله در مکزيک، گرجستان و روسيه . در اين کشورها افزايش حملات بی‌شرمانه و گستاخانه به روزنامه نگاران، اعتماد به نفس را در جامعه رسانه ای، که پيشتر به خشونت خو کرده بود، از بين می‌برد.

در طی سال ۲۰۰۸، در سرتاسر جهان ۶۶ خبرنگار به قتل رسيدند. اين تعداد نسبت به قربانيان سال‌های ۲۰۰۷ با ۹۳ و سال ۲۰۰۶ با حدود ۱۰۰ نفر، کاهش خشونت عليه خبرنگاران را نشان می‌دهد.

سردبير گزارش «بررسی آزادی مطبوعات» می گويد عنصر مشترک در تمام موارد خشونت عليه خبرنگاران، عدم پيگرد و مجازات عاملان آن است.

ديگر موارد خشونت در کشورهای آسيايی در غالب موارد مشابه چالش‌هايی است که روزنامه‌نگاران در کشورهای خاورميانه با آن رو‌به‌رو هستند.

پاسداری از مذهب در برابر آنچه نقد بر مذهب شمرده می شود، همچنان برپاسداری از حق آزادی بيان ارجحيت دارد. اين امر نه تنها در افغانستان، پاکستان و هند که در مالزی و اندونزی نيز ديده می شود.

در تايلند قوانين جلوی هر گونه انتقادی از نظام سلطنتی کشور را می‌گيرد. اينترنت هدف سانسور حکومت‌های خاورميانه است، اما در چين ، ويتنام ، تايلند و اندونزی نيز شاهد افزايش اعمال محدوديت و کنترل اينترنت از سوی حکومت‌ها بوده‌ايم.

در کشورهای ديگر آسيايی نظير بنگلادش و سری‌لانکا نيروهای امنيتی با استفاده از مقررات مربوط به امنيت ملی نه تنها خبرنگاران را مرعوب بلکه حتی در مواردی در ميان آنها وحشت ايجاد کرده اند.

در سطح جهان مقرراتی که معمولا افشاگری و انتقاد از دولت ، سياستمداران و رهبران را به بهانه خدشه دار کردن حيثيت آنها ممنوع می‌کند، ابزار اصلی در اعمال محدوديت بر فعاليت خبرنگاران و پوشش خبری رسانه ها بوده است.

اوتا ملزر سردبير گزارش «بررسی آزادی مطبوعات» می گويد :«مقررات موسوم به پاسداری از حرمت و حيثيت مقامات ، دولت و رهبران حتی در کشورهای پيشرفته و دمکراتيک نيز به عنوان روشی برای مجازات روزنامه‌نگاران مورد استفاده قرار می‌گيرد. اگر به عنوان مثال کشورهای عضو اتحاديه اروپا می خواهند سرمشقی برای بقيه جهان باشند بايد از مواردی مانند «هتک حرمت» جرم‌زدايی کنند».

۵۸ سال از عمر انجمن بين المللی مطبوعات جهان می‌گذرد و گزارش بررسی آزادی مطبوعات حدود ۵۰ سال است که همه ساله منتشر می شود.

گزارش امسال روی وضعيت کار ، امنيت و آزادی کارکنان رسانه‌ها در ۳۰ کشور آسيايی متمرکز است و به همراه مصاحبه‌ها و مقاله‌هايی از روزنامه‌نگاران خود اين کشورها به چاپ رسيده است.

در عين حال طبق معمول هر سال، اين گزارش تمام موارد نقض آزادی مطبوعات در تمام مناطق جهان را نيز شامل می شود.

مرگ‌آورترين کشورهای جهان برای روزنامه‌نگاران در سال ۲۰۰۸
عراق (۱۴ نفر)
پاکستان (۶نفر)
هند، فيليپين، مکزيک (در هر کشور ۵ نفر)
گرجستان، روسيه (در هر کشور ۴ نفر)
تايلند (۳ نفر)
سومالی، افغانستان، نپال، سنگال، کروواسی (در هر کشور ۲ نفر)

خبرگزاری فرانسه روز دوشنبه به نقل از روزنامه‌ای سوئیسی گفت منتظر الزیدی، خبرنگار عراقی که ماه گذشته به طرف جرج بوش کفش پرت کرد، قصد دارد از کشور سوئیس تقاضای پناهندگی کند.

مورو پوجا، وکیل اهل شهر ژنو، به روزنامه «لا تریبون دو ژنو» گفت خانواده این خبرنگار از طریق صلیب سرخ با او تماس گرفته و او قرار است این هفته «در نامه‌ای به وزارت خارجه تقاضا کنم به او پناهندگی بدهند».

به گفته این وکیل سوئیسی، کشور سوئیس می‌تواند «بدون موضع گرفتن له یا علیه حمله آمریکا به عراق» به منتظر الزیدی پناهندگی بدهد.

منتظر الزیدی، خبرنگار ۲۹ ساله شبکه‌ تلویزیونی البغدادیه،‌ در ۲۴ آذرماه در جریان آخرین سفر جرج بوش به عراق در مقام رئیس جمهور ایالات متحده و در نشستی خبری کفش‌هایش را به طرف او پرت کرد و بلافاصله به شهرتی جهانی رسید.

لحظه پرتاب کفش منتظر الزیدی، خبرنگار عراقی به سوی بوش، رییس جمهوری آمریکا

او پس از این کار که در فرهنگ عرب یکی از بدترین توهین‌ها به شمار می‌رود جرج بوش را «سگ» خواند.

دولت عراق  دربيانيه‌ای اين اتفاق را «شرم‌آور» خواند و گفت که «آن چه در نشست خبری اتفاق افتاد وجهه خبرنگاران عراقی و به طور کلی رسانه‌های عراق را خدشه‌دار کرده است».

آقای الزیدی در ابتدا قرار بود اواسط دی‌ماه در دادگاه مرکزی جنایی عراق حاضر شود، اما دادگاه بعدا محاکمه او را به تعویق انداخت.

منتظر الزیدی به اتهام «تعرض به یک رئیس دولت خارجی در جریان دیداری رسمی» محاکمه خواهد شد و در صورت محکوم شدن تا ۱۵ سال حبس در انتظار او خواهد بود.

مورو پوجا، وکیل سوئیسی، می‌گوید با وجود حمایت اکثر عراقی‌ها از عمل منتظر الزیدی او «دیگر نمی‌تواند بدون فشار زیاد به کار خبرنگاری ادامه دهد».

به گفته این وکیل سوئیسی، آقای الزیدی پس از اقامت گزیدن در ژنو «می‌تواند به عنوان خبرنگار در سازمان ملل کار کند».

مقر اروپایی سازمان ملل در شهر ژنو واقع است.

با این که جرج بوش در نشست خبری سرش را دزدید و کفش‌ها به او اصابت نکرد،‌ اغلب مردم در جهان عرب عمل این خبرنگار عراقی را به عنوان بهترین هدیه خداحافظی برای جرج بوش ستودند. 

بعضی‌ها اهل قاضی کردن کلاهشان هستند و بعضی دیگر اهل برداشتن آن از سر دیگران. این میان کلاه عده‌ای هم مدتهاست که پس معرکه است. اما یک نکته روشن است و آن اینکه، در روزهای سرد زمستان کلاه را باید به سر گذاشت!

همانطور که قدر زر را زرگر می‌شناسد، قدر کلاه را هم بیشتر از همه کسانی می‌دانند که سردرد و عفونت سینوس‌ها ارمغان هوای سرد زمستانی برای آنهاست. پوشیدن دستکش یا انداختن شال گردن برای بسیاری، جزء ثابت پوشش زمستانی‌اشان به حساب می‌آید و برای بعضی دیگر هم، به سر گذاشتن کلاه از واجبات خارج شدن از خانه است.

خیلی‌ها دوست دارند که در زمستان گوش‌هایشان پوشیده باشند، برای همین بهترین راه حل را در پوشیدن کلاه یا بستن‌ هد (Head) می‌دانند. اما مشکل اصلی همیشه یافتن کلاهی است که در عین زیبایی، وقتی هم که به سر گذاشته می‌شود، از فرم مناسبی برخوردار باشد.

مثل تمام لباس‌های دیگر، کلاه هم از مد پیروی می‌کند و هر سال کلاه‌های مختلفی به اصطلاح از مد می‌افتند و دیگر کسی رغبتی برای استفاده از آنها نشان نمی‌دهد. به عنوان یک قاعده کلی می‌توان این را گفت که دوران کلاه‌های زمخت و تیره‌رنگ به سر آمده و طراحان هم در فکر ارائه‌ی مدل‌های متنوع و جدید هستند.

کلاه پرطرفدار ‌روزهای سرد امسال، که در رده‌ی اول "خواستنی‌ها" قرار گرفته، کلاه بافتنی لبه‌دار است و چه دختران، چه پسران، جزء خریداران این مدل به حساب می‌آیند.

اما چیزی که در این میان از طرف همه امری بدیهی به شمار می‌آید، این است که کلاه‌های گلدار و رنگ و وارنگ در مد زمستانی این روزها جایی ندارد و بهتر است که در کنج کمدها باقی بمانند. در عوض، کلاه‌های تک‌رنگ شدیدا روی بورس هستند. طوسی، بادمجانی و مشکی، رنگ مد کلاه‌های امسال هستند.

نکته‌ای که در بیشتر مواقع خانم‌ها را از گذاشتن کلاه گریزان و رویگردان می‌کند، به هم ریختگی آرایش مویشان است. برای رهایی از این مشکل، مدلی از کلاه به بازار آمده است که کمی گشاد است و برای همین به سر و موها فشار وارد نمی‌کند. البته یک راه حل ساده‌تر هم وجود دارد و آن اینکه اصولا کلاه را یک شماره گشادتر خرید!